Category Archives: Poezi Shqip
Mos, mi ndaj
Mos mi ndaji, heroit e kombit
Që luftuan për ketë dhe!
Është e mbrapsht në ditë të sodit,
Këto prapësime ti bëjmë ne!
Se partitë janë punë “sa grima”,
Kur për kombin behet fjalë,
Për ato, Bija dhe Trima,
Qe luftuan për ideal!
Burr e grua mish e thua
O aroma e shpirtit,
O lule në saksi,
O petal i trëndafilit,
O kollona për shtëpi.
O pika e vesës,
O dielli në agim,
O aromë e borzilokut,
O i shtrenjtë, o burri im.
Botë e shtirur
Botë e shtirur, sens i rremë,
Jetë me fjalë e iluzione,
Hapat hedhur në dilemë,
Një makabër monotone!
I gëzohesh asaj jete,
Asaj të paktës bukuri,
Flet me njerëz, flet me vete,
Flet me qenin në shtëpi.
Uria dhe Jetimi
Pse jam vetëm -pse me lanë?
Pse po vuaj – e pse s’më duan?
Pse po qaj, i dëshpëruar?
Si një zog pa nënë vetmuar.
Ku shkoj shpirti xhevahir?
Ku shkoj dhembja aq e mirë?
Ku është gjyshja ku më shkoi?
Thellë në gji duart mua të mi ngrohi.
Nuk munda, unë
Ti nuk munde kurrë të më jepje dashuri
Aq sa unë nuk mund të ndjeje ti për mua,
Edhe zgjodhe që të zhdukesh përgjithnji
Kurse unë s’e zgjodha vetë që të të dua.
Ti nuk harron të vizitosh ëndrrat e mia
Nuk pranon të quhesh e harruar,
Ndoshta përpiqesh t’më kujtosh, që dashuria
mund të jetë e gjallë, duke munguar!
Fjala
Sa e ëmbël, dhe e brishtë,
Herë këndshme, herë e trishtë,
Me fjalë bën shumë për veti,
Mund ta sheh hairin dhe shteti!
Po me fjalë, mund te behën ura,
Behën bashkë shumë gra dhe burra,
po te bëjnë mendjen, e vetë,
mund te bëjnë puqe ne shtet!