Tag Archives: poezi
Kur heshtja flet
Kur fryn’ erë e ngrihen gjethet
Sikur marrin shpirtin tim,
Trupi heshtë, lëngon, rënqethet
I pa shpirt në mallëngjim.
Dhunshëm shkelë kufijtë e mi
Sipas qejfit, hyn e del,
Mund të quhesh dashuri,
Kur në paqe dhunshëm shkel?!
Erdha
Erdha në ëndërr të, të takoj,
Por ti në gjumë te thellë më ishe,
Atë shpirt të qetë, s’bën ta trazoj,
Me atë butësi, në fytyrë që kishe!
Rrugës nga vija, mblodha plot lule,
Të t’i jap ty, me t’madhen shpresë,
Se ti, veç ti zemrën ma “shkule”,
Më ler me ëndrrën, më mirë te pres!
Zogu i prillit
Ti s’flen po rend e na vjen
Nga bota tej larg,
Si nje yll mbi pyll ne prill
Me zogjte ne varg.
Me shend, me kenge, argjend
Ti lulet i rrit
Ne tubeza, per qupeza, si pupeza
Qe t’presin perdite.
Tre dhembjet e shpirtit
Tre dhembjet e shpirtit,
Qe krijoj Perëndia,
Të ardhura prej Zotit,
Ndër dhembjet e mia.
Nga vjen dhimbja e Nënës?
Vallë kush më tregon?
Pse aroma e saj,
Zemrën ta përvëlon?
Varfëria
Të shoh me sy të përlotur,
Me atë fytyrë të zbehur,
me ato duar të skuqura,
me ato këmbë të zbathura.
Tërhiqesh nga lojërat fëmijërore,
Nuk gëzon jetën si fëmijët e tjerë,
Nuk qesh kur qeshin të gjithë,
Po vajton dhe rri i mjerë.