Tag Archives: poezi shqip
Mos, mi ndaj
Mos mi ndaji, heroit e kombit
Që luftuan për ketë dhe!
Është e mbrapsht në ditë të sodit,
Këto prapësime ti bëjmë ne!
Se partitë janë punë “sa grima”,
Kur për kombin behet fjalë,
Për ato, Bija dhe Trima,
Qe luftuan për ideal!
Ylli dhe unë
Dikur në qiell kam parë një yll,
Pas shumë kohësh prap e shoh,
Thonë, njësoj janë të gjithë yjet,
Thonë të tjerët unë them, jo!
E njoh mirë atë yll të bukur,
Del gjithmonë mes yjesh shumë,
Herë qëndron edhe i strukur,
Se shihni ju, e shoh veç unë!
Heshtje memece
Ashtu, në heshtje shkeli nata
Në heshtje të thellë mendimet vijn’,
Heshtje memece, me ”këmbë” të gjata,
Heshtje e stërgjatur, pa mbarim!
Ka dhe momente që do heshtje,
Pa arsye, ashtu kot,
Edhe heshtja sjell kurreshtje,
E kurreshtja, ënd’rra plot.
Uria dhe Jetimi
Pse jam vetëm -pse me lanë?
Pse po vuaj – e pse s’më duan?
Pse po qaj, i dëshpëruar?
Si një zog pa nënë vetmuar.
Ku shkoj shpirti xhevahir?
Ku shkoj dhembja aq e mirë?
Ku është gjyshja ku më shkoi?
Thellë në gji duart mua të mi ngrohi.
Nuk munda, unë
Ti nuk munde kurrë të më jepje dashuri
Aq sa unë nuk mund të ndjeje ti për mua,
Edhe zgjodhe që të zhdukesh përgjithnji
Kurse unë s’e zgjodha vetë që të të dua.
Ti nuk harron të vizitosh ëndrrat e mia
Nuk pranon të quhesh e harruar,
Ndoshta përpiqesh t’më kujtosh, që dashuria
mund të jetë e gjallë, duke munguar!
Akoma këtu
I more të gjitha kujtimet e tua,
Dhe humbe në vjeshtën që erdhi me shi,
U tretën në shi me mijëra ’’të dua’’,
Më le një të vetme, fotografi.
Reth meje fytyra, të zbehta, pa ngjyra,
Dhe zhurma e shiut, që xhamin godet,
Rroba të hedhura, gota të derdhura,
Gjithçka ka mbaruar dhe duket pa jetë!