Tag Archives: poezi shqip
Njeri pa shpirt
Te hapa deren e zemres sime ngadalë
dhe ti hyre ne te si nje engjell i mirë.
Por shume shpejt ti u shndërrove ne djall
dhe shkatërrove, dogje, si nje killer i pirë.
Ti lypsar qe thesar kurr s’kishe pare..
Mi more te gjitha dhe s’me le asgje.
Shkaterrove, dogje ne zemren e vrare…
E prishe gjith boten qe kisha ndertuar ne te!
Sensi i lumturise
Sensin e lumturisë
e gjej vetëm tek Ti
Je buzëqeshja ime
ç’do natë e ç’do ditë…
Merr sytë e mi dhe shiko,
merr shpirtin tim dhe jeto!
Atëhere do të kuptosh se
Lumturia ime mbanë emrin tënd…
Nata u terr sonte, qielli po qan
Më iku buzëqeshja sonte,
dhe mbrëmja këtë e kuptoi,
natës i’a fshehu hënën,
dhe qielli filloi të qaj…
Na iku shkëlqimi, pllakosi errësira,
dhe gjumi u tremb nga shiu rrebesh,
s’më pëlqente, sonte, as muzika,
dhe frymëzimi s’më vinka për dreq…
Vetmi
E vetme mes katër muresh jam
duke lexuar vargjet e tua,
Lotët su kristal, nduar ende kam
një dhimbje, një brengë shtrëngohet në mua.
E përhumbur mes kujtimesh
si zogjt marrin shtegëtim,
Bashkë me erën në mes ëndjesh
për tek ty marrin fluturim.
Ke te qortoj
Më mundon, kjo pyetje çdo ditë,
nuk di vërtet kë të qortoj,
të qortoj lapsin dhe letrën që s’e kisha,
papjekurinë e fëmijërisë të qortoj?!
Mos duhet të qortoj memorjen
që me sa duket s’paska qenë s’i duhet,
pse nuk rikujton poezitë, atje:
mbi gurë a mbi rërë e baltë shkruar?
Ajo
Sytë i kishte si deti,
ngeli në hapësirën e gjërë
me dorë fare se preki
sepse u shkri si re e tëtë.
Sa ëmbël buzëqeshte,
me ato balluke në ballë
nata më kalonte në heshtje
dhe erësira m`u bë e bardhë.
Zonjë e bukur që ishte,
dëshiroj ta zotëroj qiellin
e ngreu qafën si drenushe
ta fluturuar univerzin.
I lëvizte krahët,
shkëlqente nga pastërtia,
sa grua e bukur që ishte
kur e përqafoi Zotin nga aratia.