Tag Archives: poezi shqip
Udhtëtarë në këtë dynja
Jemi udhetare
Xhenetin synojme
Te Allahut jemi
dhe tek Ai do te shkojme.
Gjate ketij udhetimi
ne dunja per pak ndalojme
me qellimin e vetem
qe Allahun ta adhurojme.
Ndal o njeri!
Endesh i hutuar
ne jeten e dunjase
ndersa mekatet e tua
jane shtuar pamase.
Vazhdon te mos i bindesh
Atij qe te krijoi
duke harruar miresite
qe Ai t’i dhuroi.
Ne mbreterine e Tij
jeton pa u frikesuar
ne mosbindje ndaj Tij
i thyen urdhrat pa menduar.
Jan burrat e pavarsise
C’jan ata mor c’jan ata,
me shqiponjen krah per krah.
Me shqiponj e me flamure,
burra qe s’do vdesin kurre.
Jan burrat e pavarsise,
diplomatet e Shqiperise.
Serbi si ftoi kte here,
trimat van me helikopter.
Te pres
Te pres, ne kafenen’ e mengjesit
Ku endrrave dikur u jepnim jete,
Tek ai shkemb ne breg te detit
Ku dallget ngriheshin lart ne qiell.
Te pres, prane rrjedhes se lumit
Ku qendron vark’ e dashurise,
Aty ku ndjenjat i perkundnim
Ku tani ne heshtje i flas vetmise.
Te pres, tek malli yn’ i pa-shuar
Tek burimi qe sot vec lot pikon,
Te pres tek puthja e pa-dhuruar
Tek dielli qe s’lind, vec perendon!
Perralle
Perpiqem te te flas por ti nuk me degjon,
kam shume per te te thene, mundesine dot nuk e gjej,
te theras moj zemer, por larg me qendron,
nuk e di pakez shprese, ku mundem te rembej?
Eshte per tu habitur, per ty si ndiej une mall,
kur mund te gjej arsye, qe te te urrej,
ndoshta ngaqe per mua ti zemer je si peralle,
dhe thuam perallat kush nuk i pelqen?
Ti edhe Korca
Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
si kam parë tek hijeshojn bliret,
dimri ka nisur të bëj më pak ftohtë,
prej buzëqeshjes tënde magjike.
Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
se kam pare dëborën tek bie,
me vete solla pak det,
dhe i thyeva akujt e kësaj largësie.
Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
si kam parë rrugicat e ngushta,
veç kur flas me ty në telefon,
më ngjan se jam dhe unë pjesë e tija.
Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
por më duket sikur në të dremis,
votka me miqt pij deri vonë,
dhe dritaren tënde veç e sodis.