Tag Archives: poezi shqip
Pikëllim
Për një rrugë, e për një shkollë,
Për një dritë, me fazë të hollë,
Për një kokërr, aspirinë,
Kyçën derën, e lanë shtepinë.
Kyçën derën, të pikëlluar,
Qanë me lot të përvëluar,
Kthyen kokën dhe njëherë
Panë vatanin të bërë vrer.
Mbase njdonjë ditë, do më kërkosh
Mbase ndonjë ditë, ti do më kërkosh,
Mbase ndonjë ditë, do të më lutesh?
Unë gjithmonë do të të dashuroj,
Si dikur kaluam bashkë shumë vuajtje.
Në flaken e dashurisë tënde do të digjem
E në u bëfsha krejt shkrumb e hi,
Unë prapëseprapë nuk do tërhiqem,
Derisa të më shtrëngosh fort në gji.
Do të vi papritmas, porsi uragan
Do të mbështjell me krahët e mi,
Do fluturojmë bashkë qiejve pa anë,
Atje kur shpirti ynë do gjejë qetësi.
Poezi nga: Luljeta Gjosha Pashollari
Më fal
Të dua më the atë çast,
Dhe unë në sy të shikova,
Tè bera ta thuash prapë,
Dhe zemrën tënde lëndova.
Të bëra i vetëm të ndihesh,
Por në çast u pendova,
Dhe doja të isha me ty,
Dhe falje nga ty unë kërkova.
Dhe prisja përgjigje të më ktheje,
Dhe fjalën tënde të ngrohtë, Të dua,
përsëri të më thoje me syt e mbushur me lot,
Dhe zemra tani e kuptoi dhe vuan më kot.
Malli
Mall, dhimbje dhe lot
Ishin ditë dhe netë të bukura kur pranë teje isha,
Në mendjen time u thurrën ëndrra që kurrë nuk i prisja,
Çdo natë kur sytë i mbyllja, emrin tënd thërrisja.
Thërrisja dhe thoje të dua
Dhe përjetë do të dua,
Nga zemra ime kurrë,
Nuk do të shuaj.
Muhammedi s.a.v.s
Muhammed emër që zgjodhi qielli,
Muhammed emër për të cilin lind dielli,
Muhammed emër që emërtoi nëna,
Muhammed emër për të cilin u nda hëna.
Muhammed simbol i paqes dashurisë,
Muhammed simbol i prehjes dhe qetësisë,
Muhammed simbol i bashkimit dhe vëllazërisë,
Muhammed simbol i luftës dhe lirisë.
Muhammed shembull për pleq e fëmijë,
Muhammed shembull n’pasuri e varfëri,
Muhammed shembull n’familje e shoqëri,
Muhammed shembull n’tubime e vetmi.
Lokja.
Ne një kasolle, për buzë një fshati
Rrethua n ‘shkurre, e dëllinja,
Veç një loke, e kish “lanë fati”,
Buzë një kodre, nën do brinja.
Gjysmë hapur, ish çatia,
Si me ndalë shiun qe pikonte,
Ah sa shumë, e vret mërzia,
Por askush, s’del ta ndihmonte.