Category Archives: Poezi Shqip
Zëri i shtegtarit
Cak e cukë përmbi çati,
Një shtegtar qe vije, për vjet,
Me plotë endje e mjeshtri,
Po ndërtonte, çerdhen vet.
Me mjeshtri e plo kujdes,
Kashtë e llaç i bënin bashkë,
Ciu e ciu, si të kishin shpresë,
Se një ditë shumë kam me i dashtë!
Marsi
Një pikë shiu rrodhi mbi gjethe
Lule borën e mashtroi,
Nxori kokën me të shpejtë,
Tujë mëndua se dimri shkoi.
Kur papritmas filloi era,
Mirë e tundi nga çdo anë,
Sa u hidhërua lule mjera,
Por me te s’deshi me u zanë!
Me dha Jeta
Me dha, jeta “njemijë rudha”,
per me i nda n’vite e dekada,
permbi “valë trasten e hudha”,
Tash shkruaj vargje e “balada”!
Sa me t’shpejt ikën e shkreta
Pa me falë një “pikë lezet”,
me jetu n’kto dhena t’shkreta,
Ku ne “shqipe rrallë kush flet!
Dy mjeshter
Në një shtëpizë te vogël fshati
Në katër shtylla, një çati,
Aty babi im punonte,
Dhe e quante “punëtori”.
Me një copë të mbrehtë, metali
Gdhendtë drurin me nxitim
Duhej “nxjerrë bukën e gojës”,
Një tufë fëmijë, prisnin ushqim.
Akuarium
Kohë me parë sikur nuk dinim,
si të bëjmë, e çka më shumë?
Në bashkësi jetonim jetën,
Porsi peshq n’akuarium.
“Peshku i madh” sillej e mbshtillej,
Pa përtes, bënte me gisht,
Edhe pse dikujt i “Villej”
Zgjidhje tjetër thua se s’kish?
Po ku ka?
M’thuaj, ku ka, me duar të nenës,
Me at gazin, plot magji?
Kush te thotë, gjithë me shendet,
Kur kollitesh, a teshti?
Kush te lanë me duar te arta?
Kush te krehë, e ledhaton?
Kush ti thotë fjalët më të arta,
Që veç nëna, i sajon?