Category Archives: Poezi Shqip
Kur heshtja flet
Kur fryn’ erë e ngrihen gjethet
Sikur marrin shpirtin tim,
Trupi heshtë, lëngon, rënqethet
I pa shpirt në mallëngjim.
Dhunshëm shkelë kufijtë e mi
Sipas qejfit, hyn e del,
Mund të quhesh dashuri,
Kur në paqe dhunshëm shkel?!
Erdha
Erdha në ëndërr të, të takoj,
Por ti në gjumë te thellë më ishe,
Atë shpirt të qetë, s’bën ta trazoj,
Me atë butësi, në fytyrë që kishe!
Rrugës nga vija, mblodha plot lule,
Të t’i jap ty, me t’madhen shpresë,
Se ti, veç ti zemrën ma “shkule”,
Më ler me ëndrrën, më mirë te pres!
Zogu i prillit
Ti s’flen po rend e na vjen
Nga bota tej larg,
Si nje yll mbi pyll ne prill
Me zogjte ne varg.
Me shend, me kenge, argjend
Ti lulet i rrit
Ne tubeza, per qupeza, si pupeza
Qe t’presin perdite.
Tre dhembjet e shpirtit
Tre dhembjet e shpirtit,
Qe krijoj Perëndia,
Të ardhura prej Zotit,
Ndër dhembjet e mia.
Nga vjen dhimbja e Nënës?
Vallë kush më tregon?
Pse aroma e saj,
Zemrën ta përvëlon?
Vendi im
Në vendin tim n’atdhe,
Dua të nisem e të shkoj,
Atje ku flitet gjuha ime,
Ku kalova fëmijërinë time.
Atje ku është gjaku im,
Atje ngrohet shpirti im,
Larg në mergim,
Rënkon zemra pa pushim.