Category Archives: Poezi Shqip
Varfëria
Të shoh me sy të përlotur,
Me atë fytyrë të zbehur,
me ato duar të skuqura,
me ato këmbë të zbathura.
Tërhiqesh nga lojërat fëmijërore,
Nuk gëzon jetën si fëmijët e tjerë,
Nuk qesh kur qeshin të gjithë,
Po vajton dhe rri i mjerë.
Gjithmonë
Gjithmonë
Lutu të kesh sy që shohin më të mirën,
Një zemër që fal mashtrimin,
Mendje që harron smirën dhe
Një shpirt që kurrë nuk e humb besimin.
Gjithmonë
Lutu për ata të mjerët që vuajnë,
Për ata që nuk kanë shtëpi,
Sa vdesin urie, sa me ushqim “luajnë”,
Sa e sa të tjerë që mbajnë zi.
Nënës sime
Kaq shumë kisha për të të thënë
Po mbeta larg e larg mërguar,
Në këto ditë, e dashur Nënë,
Më mirë ti më ke kuptuar.
Për ty dhuratën kam menduar
Edhe punuar gjat’ e gjatë,
Porse më mbet këtu, në duar,
Ti mbylle sytë këtë natë.
Sot rinia Shqiptare
Fushat presin lumenjtë shkojnë
Gjëmbat ferra lulëzojnë,
Tok pjellore tok Shqiptari
U rrit çupa, u rrit djali.
Punoj drapri, dhe kazmaja
Plasi hasmi nga sevdaja,
Binte shi dielli përvëlonte,
Bujku s’pyeste prapë punonte.
Mall Nëne
Te porta me halle shumë,
Tkurret shpirti loti lumë,
Loton Nëna, për evlatë
Ka fëmijët rrefugjatë.
Pleqëria e poshtëroi,
S’ka një dorë ta ledhatojë,
S’ka një dorë t’i bej kafenë,
Për evlat malli e brenë.
E vetmuar si një gur varri,
Flet me Zogjtë që vinë nga mali,
Shkon të fler e nuk fle dot,
E mbyt malli qan me lot.
Poezi nga: Veron Hoxhaj