Category Archives: Poezi Shqip
Kur pritja mbaron
Të prita shumë e ditët humba,
E netëve shpirtin e humbja krejt,
Kur shpirti mëson të arratiset,
Nuk kthehet më, në rrugë të drejtë.
Tani rebel edhe i dehur,
Nuk mund të pres asgjë nga ti,
Sa dashuri mbeti pa shprehur,
U tret në pritje! Sa dashuri!
Të doja njerinë
Me sytë e dhimbjes, pashë heshtjen,
një heshtje të zezë, si nje pus i zi,
Me sytë e mendimit, lexova buzëqeshjen,
atë lloj buzëqeshje, që veç unë e di.
Me sytë e qiellit, pashë lumturinë,
ndjeva emocionin, forcën dhe fuqinë,
Me sytë e jetës, botën dashurova,
mbi të gjitha, mësova të doja thellë njerinë.
Poezi nga: Valentina Llapri
Në vetmi
I vetmuar në këtë botë,
Në një ditë plot me shi,
Unë po i lutem te madhit Zot,
Qeë një ditë, të më falësh ti.
Për gabimin që unë bëra
Le ta ndreqim sot të dy,
Të takohemi në një vend,
E të flasim sy më sy.
Në këtë botë plot tundime,
U gabova unë me ty,
E sot unë kam rënë në mendime,
po mendoj vetëm për ty.
Në ato vite gjithë siklet
Ato vite gjithë siklet,
Dridhesh mishi nën xhubletë,
Këmba zbathur mbi dëborë,
Mishi kuqonte si mollë.
Gjaku ziente gurgullonte,
Zemra nga brenda gulçonte,
Rrobat rreck e te arnuara
Çizme llastiku te shpuara.
Buka e misërit vaj sheqer,
Hanim dhe ngroheshim ne diell,
Flinim gjumë ne mima druri,
Ne mindere me kashte prej gruri.
Porsi…
Porsi dielli, jo janari,
Porsi zjarri që ndizet në gji,
Porsi shpirti i një nëne,
Porsi e embla dritë hëne.
Porsi dehja e trëndafilit,
Porsi zëri i bilbilit,
Porsi dita në stinë pranvere,
Porsi flladi i një ere.
Ka momente
Ka momente ku gjithcka bëhet rutinë,
Gjen momentin dhe rutina kur të vjen,
Pikërisht, at’herë kur kërkon ndihmë,
E pikërisht at’herë kur ndihmë nuk gjen!
Ka momente ku do t’zhytesh në vetmi,
Gjen momentin dhe vetmia kur të vjen,
Pikërisht, kur ke nevojë për një njeri,
Edhe një sup që të vesh kokën nuk e gjen!