Tag Archives: poezi
Natë Pranvere
Të gjithë kanë rënë në gjumë
Livadhi, grur e misër nëpër fusha
Aty rrjedh ngadal përmes zajeve lumi
Fëshfërijn si padashje gjethet nëpër fusha!
Nëpër xhama trokasin pikëlat e vesës
Pluhuri i tokës nis të ngrihet pa pyetur
Merr frym tok e asafalti , dera e lesës
Që mbart kasollja e vjetër në fshatin e tretur.
Kush ka të drejtë
Shumë thënie të gjyshit
Më janë ngulitur në kokë,
Nuk ikin nga mendja
Deri sa të jam n’këtë botë.
Kapur dorë për dore
Shëtisnim në natyrë,
Më tregonte ç’është e keqe,
Më tregonte ç’është e mirë.
Nuk e dija përse,
Mendja ime nuk kuptonte,
Përse herë herë shihte qiellin,
Nga njëherë në tokë shikonte.
Pupëza
Ulur në shkëmbi pupëz
Nga prapavija muzika e lehtë që deh
Shtrihet posi merimanga
Rrëmben heshtur me bukuri.
Pëshpëritjet shushuritëse në vesh
Qetësisht pasurojnë shpirtin
Ofrohen tingujt e Rumit
Shkrihen ngadal në oqeanin e qetë.
Fuente de Fortuna
Në mbrëmje dielli perëndon
Si një buzëqeshje në fytyrë
Nata griset në hapsirën e ndyrë
Ku nisin lojra të gjumit të vonë.
Liberta ! Të mund të thoj i burgosuri
Tani prangat e ëndërrës si ka gardiani
Dashuria e tij është Trëndafili i një inati
Që vyshket nën petale të një të përsosuri.
Herë me gaz, e herë me lotë
Janë dy gjëra kaq të çmuara
pa të cilat ne s’bëjmë dot!
janë si yjet e kulluara,
dhe herë herë si det me lot!?
Eshtë shpresa dhe besimi,
qe na mbajnë ne në këtë jetë,
janë si vesë e çdo blerimi,
ështe fjala e vërtetë!
Janë kto gjëra kaq të shtrenjta,
pa te cilat ne s’bëjmë dot!
janë si ujrat aq të thella ,
herë me gaz, dhe herë me lot!
Nga: Valentina Llapri.
Sa të dua, o Shqipëri
Sa të dua, o Shqipëri,
sa me mall ndiej e sa dëshirë,
për ty gaz e dashuri
mu në zemër më ka mbirë!
Se për mua, o Atdhe,
je një lule aq e vyer,
sa nuk gjendet përmbi dhe
shpirtintim për të ushqyer!