Tag Archives: poezi shqip
Apokalipsi
Do doja të kisha prap atë dhimbje,
të kisha prap atë mall,
po endem në këtë shkretëtir heshtje,
porsi kalorsët tempullar.
Në vetmin time rinisën shirat,
dhe gjethet ëndrrat i mbuluan,
në mallin ku zbehur qëndrojnë dritat,
ngjason si një kështjell e harruar.
Do doja të kisha prap atë dhimbje,
dhe emri yt t’më grishte fort,
brenda detit tim të lundroje,
si një herë e një kohë.
Po zbehet qielli i vetmis time,
dhe ëndrrat janë me gjethe plot,
tani porsi në apokalipse,
kështjella mallit ra përtok.
Stinet
Bien stinët gjethe të zverdhura vjeshte
Udhëtarë të marrë,
udhëtarë të gjorë vrapojnë për ta prekur
qiellin para shiut
Stinët bien kokave rëndojnë frikën
Udhëtarët një ditë boshatisin
udhët pa prekur qiell as diell.
O me komb, o me dreq
Ia kam dronë, un ma shum satanit,
si kalë Troje kur futet ndër njerëzi
. Gjenë fole, n’shpirtn e ndoj trullanit,
dhe n’vend t’shpates, pret me ment e tij…
Dhe nisë neve, trutë me na i helmue,
lomsh tui ba, ngjarjet n’histori…
Shtremnon fakte gjith për me i besue,
se heroj t’nderit, s’paska n’shqiptari…
Be e rrfe, ai ban se kurrfar tiranësh,
s’jan katilat, që boten kan laknue!
Për Hitlerin, e gjithfar Sulltanësh,
bij profetësh, m’e lanë i kish emnue…
Çka po zihet, din kush me m’kallxue?
Mos jam anderr, a m’lanë mendt e kresë?
Lehtë ka dreqi, hesapet me i qërue,
me nji popull, kaq të dhanë mas fesë?
Se te desha marrezisht
Se të desha marrëzisht
Se të putha vjedhurisht
Se më pe kaq ëmbëlsisht
Se të preka dhembshurisht.
Seç t’u drodhën faqe, buzë
M’u bë zemra zjarr e furrë
Seç t’u fsheh fjala në gojë
Si princeshë me kurorë
Se u bëra mbret vërtet
Seç u bëre mbretëreshë
O,ç’m’u zgjuan pengje vitesh
Unë fol e ti s’përgjigjesh
Dy te moshuar
Dy te moshuar ulur ne nje stol,
flisnin me ze thuajse te mekur,
njeri shihte lart nga qielli,
tjetri thosh me mire t’kishim vdekur…-
Kishin djem dhe vajza plot,
te gjithe i kishin martuar,
por askush nuk iu gjendej prane,
ata per ti pleqeruar…
-Lot pikonin nga e moshuara,
qe rrudhat fytyren ia kishin pushtuar,
dhe i moshuari qe me zor i mbante,
e mbeshteste ne sup duke e ferkuar…
Serenate Korcare
Aty lart përmbi ballkonë,
borzilok er kundërmonë,
si meteore dërguar
fustan roz i reflektuar.
Si ngjal deti të tregon,
buza mjalt po më kullon,
ulu posht moj e uruar
serenate te kam kënduar.
Moj e bukura korcare,
moj sy zez moj lozonjare
me ato nazet e tua,
me shkrumbite zemrën mua.