Tag Archives: poezi dashurie
Trishtimi i jetës për dikë
Kur je vetëm,
ndihesh e zemëruar,
Kur je me të tjerët,
ndihesh e hutuar.
Se jeta pa dikë,
kuptim s’mund të ketë,
Se jeta pa dikë,
nuk është jetë.
Në jetë të jetëve
Flladit erdhe më i bukur se herë tjetër,
supeve vallëzonte kostumi dhëndërror,
të prita thjeshtë, sipas zakonit të vjetër,
prej syrit të zi rrodhi një lot vajzëror.
Kur më puthe dorën, ra flokut një kurorë,
të dyve na rrëmbeu natyra duke qeshur,
lëkurës butësisht preke afshin femëror,
rendëm pa frikë, atje ku s’kishim shkelur.
Papritur prej qiellit ranë mijëra meteorë,
O Zot, na pagëzove burrë e grua mes reve!
Atëherë u gjunjëzove me zemër në dorë,
lotuar më the: “Jam i yti në jetë të jetëve”!
Kur pritja mbaron
Të prita shumë e ditët humba,
E netëve shpirtin e humbja krejt,
Kur shpirti mëson të arratiset,
Nuk kthehet më, në rrugë të drejtë.
Tani rebel edhe i dehur,
Nuk mund të pres asgjë nga ti,
Sa dashuri mbeti pa shprehur,
U tret në pritje! Sa dashuri!
Kur heshtja flet
Kur fryn’ erë e ngrihen gjethet
Sikur marrin shpirtin tim,
Trupi heshtë, lëngon, rënqethet
I pa shpirt në mallëngjim.
Dhunshëm shkelë kufijtë e mi
Sipas qejfit, hyn e del,
Mund të quhesh dashuri,
Kur në paqe dhunshëm shkel?!
Dikur
Mbrëmje heshtur, hënë e plotë,
End’ i humbur në hap’sirë,
Të kërkoj e s’të gjej dot,
Je një yll i fshehur mirë!
Dikush, dikur, diku më tha,
Pa ty se dua unë jetën time,
Kjo jetë dihet një fund e ka,
E gjer në fund ka dhe premtime!
Loti
Lotin derdhim të hidhëruar,
kur humbasim dashurinë,
Qajmë dhe kur jemi të gëzuar ,
qajmë se rigjejmë lumturinë.
Lot i paster kristal, qe pikon,
në c’do ndjenjë veten e gjen,
Dhe ndjenjën që tek zemra ron,
Zemra në fjal’ dot s’e përkthen.