Tag Archives: poezi dashurie
Meditimi i një muzgu
Frymonte shpirti buzës së detit
Dhe pafjalësia bëhej art,
Nuk vinte më zhurmë e qytetit,
Tashmë çdo gjë u bë e qartë.
Isha larguar nga fryma jote,
Buzës së detit në muzgun gri,
Do t’ jem pjestar i kësaj bote,
Pjestare e saj do t’jesh dhe ti.
Mbretëria ime
Nëse ti do t’ishe ujë
Unë do t’bëhesha, shkretëtirë,
E do t’prisja që të vije
Me shumë etje e dëshirë.
Nëse ti do t’ishe qiell
Unë do t’bëhesha, një yll,
E tek ty i strukur thellë
Sytë, të hap edhe të mbyll.
Kush ma thotë?
Kush ma thotë, se u be shumë mirë?
E se vendi po ndryshon,
Nuk fitohet me sehir”
Asnjë gjë, qe s’meriton!
Nuk të jep mali, dhurata,
E as “bjeshka bimë pjellore”!
Po nuk derdhe, djersë pas djerse,
Nuk e ben “tokën gaztore”!
Jeto për të dashuruar
Duke na lënë plotësisht në harresë si njerëz,
kjo a nuk është një lloj vuajtje për së gjalli?
Një zemër e lënduar, një plagë e pamëkuar,
vetëm një klithmë dhe pikon loti në sy,
kur plagën e hapur po e fsheh
thellë gjoksit të helmuar,
dhe mes lotëve buzën vë në gaz
se do të mbijetoj për të dashuruar!
Duhet t’u themi se dhe për ne ka jetë
gjer sa ende kemi frymë,
gjer sa ende shikojmë dritë,
gjer sa qielli duket i kaltër,
ateherë lind arsyeja më e fortë
kundër së cilës jemi të detyruar të luftojmë
me gjithë forcat e brendësisë!
Dorë për dorë në rrugë të jetës
Hajde moj e mirë,
Hajde moj e shtrenjtë,
Hajde o yll mali,
Me shpirtin e argjëndë.
Hajde grua e jetës,
Hajde trëndafil,
Hajde moj sorkadhe,
Me shpirtin e mirë.
Ku i kam?
Ku i kam vitet e mia,
Iku kënga, djalëria,
Iku gazi që e kishim
Kur së bashku, të tanë rrishim.
Kur dikush thoshte ndoji flajë,
Rridhte gazi valë e valë,
Ndihej kënga që me natë,
Ishim tanë një gjeneratë,