Tag Archives: dashuria ime
Shoh në sytë e tu
Shoh në sytë e tu
se si me shikim më përpijnë,
me dëshirë e leshoj veten lehtë
dua të fundosem aty.
Sa herë që ti buzëqesh
se di si shpëtoj pa u cmendur,
ndërkohë shpirti përbrenda ka lajthitur krejt
nuk gjen dot as fjalët për tu shprehur.
Ti ndoshta habitesh a cuditesh,nuk e di
se si ndodh vallë kaq lehtë njeriu të ndjejë,
eh moj vajzë,shpirti im është ekuacion i vështirë
as unë nuk arrij ta kuptoj ndonjëherë.
Poezi nga: Ylli Jahaj
Gjithçka dhe asgjë
Kur të lindën nuk të pyetën
E do t’vdesësh pakuptuar,
Ke dëshirë t’a jetosh jetën?
Apo thjeshtë duhet jetuar!
Merr një udhë ashtu pa ditur
Gjen një kthesë edhe një tjetër,
Dhe një ditë fare pa pritur
E sheh veten më të vjetër!
Jam përherë pranë teje
Ti je krejt ndryshe nga të tjerat
si nata me ditën, ndryshe më je,
me sy rreth vetes i rrotullon erërat,
me shikimet e qeta, ciklone ngre!
Prej ciklonesh rrëmbehem si letër,
rreth teje rrotullohem prej shikimit therës,
me ëndrra prej ere shtroj shtretër,
zgjohem në luftë me mullinjtë e erës!
Netëve n’ëndrra jam me ty përherë,
dhe ditën në vegime jam prap me ty,
kthehem në ajër, kthehem në erë,
të prek ato buzë, të puth ata sy!
Poezi nga: Skender Laze Trebeshina
Isha dhe jam
Dikur, fjalë të bukura. Të bukura sa më s’bëhet
Ditët e dikurshme, shumëngjyrëshe si pikturë.
Ç’të kujtoj për puthjet që dhe natyra dehej
Mbyllet një kapitull më pas i thonë ” dikur”!
Puthjet e atëhershme nuk janë më tani,
Megjithatë kujtoj, sesi rrënqethnin mishin
Puthjet e atëhershme nuk janë dashuri,
…, ishin!
Flakët e ëndrrës
Një shkëmb i moçëm, në luftë me detin,
Që zogjtë shtegëtarë shkelin më rrallë,
Se tremb furtuna e as tërmeti,
Jam unë ai, të pres me mall.
Një trung jetim, nën hënë e diell
I tharë në rrënjë, pa degë të njoma,
Që nuk e mposhtë as dimri i thellë
Jam unë ai, të pres akoma.
Zëri i dëshirës
Një i ”rritur”i moshuar, me ca vite përmbi shpinë
I lëkundur ne djep malli mes ninullash nostalgjike.
Një dëshirë m’erdhi spontane të takoja fëmijërinë
E më shpuri të jetoja, ato vite fantastike.
Eh sa shumë që kemi ecur, pa vetëdije të nxituar,
Sa të ëmbël ato vite ajo ”koha” shumë më parë.
Jemi ndarë me njerëz gjaku edhe miq kemi harruar,
Dhe nga motra e nga vëllai pa kuptuar jemi ndarë!