Te pres
Dallget e detit dhe era qe fryn,
krijojne te mbremjes simfoni,
veshtroj me mall pertej ne horizont,
ndoshta me henen mund te vish dhe ti.
Do te pres me padurim deri ne mengjes,
ne mos me henen me diellin do te vish,
te lutem tregome mua,
se dhe ti pa mua s’mund te rrish.
Me parfumos me lumturi
Ti me vjen si fllad pranvere,
gjithe lezet, e hijeshi,
ma perkedhel leht’ fytyren,
me sjell aromen lumturi.
I mbyll syte, e marre fryme thelle,
aroma ndjehet thell’ ne shpirt,
leshon rrenj’,e perhap dege,
e parfumos ter’ trupin tim.
Zemren ta kam falur
Kam qare kur erdha ne jete,
pa e ditur se c’me pret,
kam qare dhe nga gezimi,
por sot po e vleresoj lotin vertet…
Tek e ndiej qe rreshqet mbi faqe,
oh sa i rende po me duket,
trishtimi qe mbjell aty,
nuk e di se kur do te zhduket…
Nuk mundem ta kthej koken pas,
qe te shoh se c’po braktis,
zemra po me del nga kraharori,
toka nen kembe sikur leviz…
Udhetim i fundit
Dera e hekurt u mbyll aq rende
Dhe nates ne fytyre fort iu hodh,
Kerkoj per’rreth te gjej nje kend
Te mbeshtetem pak e shpirtin ta c’lodh…
Nje zhurme e larget ma prishi qetesine
Po kalon treni i fundit per sot,
Mbi binar te ndryshkur ulerine
Ah sikur t’me merrte dhe mua o Zot!
Ne vagonin e fundit te me mbaje
Flakerimthi le te niset ne udhtim,
Dhe le ti keputen frenat pastaj
Mbi binar te vjeter te iki pa kthim!
popullit
Ku i kemi trimat tane,
Si Skenderbeu me shpate,
Ta marre o lumi ta marr,
Keta te rrinje cuditen dynjane.
Del Lulezimi neper Shqiperi
Kalit ngordhur ti ve patkonje,
Por nje gje ka harruar,
Kete vend ata e shkaterrojne.
Filozofi elementare
Kërko te prekësh të pamundurën
Që të shtrohet një mundësi!
Dhe provo gjithmonë të kundërtën
Se e drejta është një vij’!
Ec gjithmon në maja gishtash
Sepse këmba zë rrenj’ shpejt.
Shkel dhe ti në gjurëm bletësh
Merr nektarin nga çdo fletë!
Zemrën tënde lëre brënda
Mos e bëj dhuratë askund.
Eshtë e trupit më e rënda
Pa të jeta do t’lëkund!