Zemren ta kam falur
Kam qare kur erdha ne jete,
pa e ditur se c’me pret,
kam qare dhe nga gezimi,
por sot po e vleresoj lotin vertet…
Tek e ndiej qe rreshqet mbi faqe,
oh sa i rende po me duket,
trishtimi qe mbjell aty,
nuk e di se kur do te zhduket…
Nuk mundem ta kthej koken pas,
qe te shoh se c’po braktis,
zemra po me del nga kraharori,
toka nen kembe sikur leviz…
Vdekjen e kisha menduar ndryshe,
por sot s’po mundem ti jap shpjegim,
dhe pse zemra me rreh fort,
nuk gjen paqe shpirti im…
Dhimbjen “ma perplas ne fytyre”,
dhe brenda meje proteston,
nderkohe qe une ndjek udhen “e fatit”,
ai me braktis dhe drejt teje fluturon..