Isa Boletini
Shtatëlartë malësori krenar
Stërvitur kalëron shkathtë
Veti aristokrate i fisit të lashtë
Reziston ajrin nisur për në Vlorë.
Mjegullë ftohtë në detyrë të shenjtë
Ora nuk premton duhet ngutur
Ftesë bëri Kuvendi Kombëtar
Për Kalorësin veshur burrëror në ngjarjen e shekullit.
Kur të jesh pa mua
Në pragun e derës më nuk do shkel
As flokët e thinjura nuk do i shohësh
Shtrati bosh pa trupin tim do të ngel
E ti pak e nga pak do të mësohesh!
Unë kam ikur, pluhur jamë bërë
Por në ëndërra do trokas çdo natë
Kur ti të dremisësh , gjumi do të zërë
Unë do të rëmis për të thënë: Fli rehat!
Natë Pranvere
Të gjithë kanë rënë në gjumë
Livadhi, grur e misër nëpër fusha
Aty rrjedh ngadal përmes zajeve lumi
Fëshfërijn si padashje gjethet nëpër fusha!
Nëpër xhama trokasin pikëlat e vesës
Pluhuri i tokës nis të ngrihet pa pyetur
Merr frym tok e asafalti , dera e lesës
Që mbart kasollja e vjetër në fshatin e tretur.
Kush ka të drejtë
Shumë thënie të gjyshit
Më janë ngulitur në kokë,
Nuk ikin nga mendja
Deri sa të jam n’këtë botë.
Kapur dorë për dore
Shëtisnim në natyrë,
Më tregonte ç’është e keqe,
Më tregonte ç’është e mirë.
Nuk e dija përse,
Mendja ime nuk kuptonte,
Përse herë herë shihte qiellin,
Nga njëherë në tokë shikonte.
Pupëza
Ulur në shkëmbi pupëz
Nga prapavija muzika e lehtë që deh
Shtrihet posi merimanga
Rrëmben heshtur me bukuri.
Pëshpëritjet shushuritëse në vesh
Qetësisht pasurojnë shpirtin
Ofrohen tingujt e Rumit
Shkrihen ngadal në oqeanin e qetë.
Fuente de Fortuna
Në mbrëmje dielli perëndon
Si një buzëqeshje në fytyrë
Nata griset në hapsirën e ndyrë
Ku nisin lojra të gjumit të vonë.
Liberta ! Të mund të thoj i burgosuri
Tani prangat e ëndërrës si ka gardiani
Dashuria e tij është Trëndafili i një inati
Që vyshket nën petale të një të përsosuri.