Meditimi i një muzgu
Frymonte shpirti buzës së detit
Dhe pafjalësia bëhej art,
Nuk vinte më zhurmë e qytetit,
Tashmë çdo gjë u bë e qartë.
Isha larguar nga fryma jote,
Buzës së detit në muzgun gri,
Do t’ jem pjestar i kësaj bote,
Pjestare e saj do t’jesh dhe ti.
Mbretëria ime
Nëse ti do t’ishe ujë
Unë do t’bëhesha, shkretëtirë,
E do t’prisja që të vije
Me shumë etje e dëshirë.
Nëse ti do t’ishe qiell
Unë do t’bëhesha, një yll,
E tek ty i strukur thellë
Sytë, të hap edhe të mbyll.
Kush ma thotë?
Kush ma thotë, se u be shumë mirë?
E se vendi po ndryshon,
Nuk fitohet me sehir”
Asnjë gjë, qe s’meriton!
Nuk të jep mali, dhurata,
E as “bjeshka bimë pjellore”!
Po nuk derdhe, djersë pas djerse,
Nuk e ben “tokën gaztore”!
Nëna Terezë – Bijë shqiptare
Në venat e tua rrodhi gjak shqiptari,
në mendjen tënde ndriste dituria,
thëniet e tua – këshilla për t’u ndjekur!
Nëna Terezë – jo, ti s’ke vdekur!
Nga zemra jote, buronte dashuria,
humanizmi, zemërgjerësia, mirësia e bujaria!
Nëna Terezë – shembull për t’u admiruar,
E gjithë bota me mirënjohje të ka vlerësuar,
çmimin “Nobel” me misionin tënd human e fitove,
me mundimin e një nëne që dhe veten sakrifikove!
Me duart e tua, sa e sa plagë mëkove,
me dashuri e përkushtim çdo detyrë realizove,
buzëqeshje tek njerëzit dhurove,
më të varfërve nga të varfërit u ndihmove,
me bekimet dhe uratat e tua,
sa e sa zemra i lumturove!
Ishe dhe mbetesh shembull i njerëzimit,
se si një “nënë” duhet të jetë,
e po të ndiqet çdo fjalë e thënë e çdo vepër e bërë nga ty,
s’do të ekziston fjala “urrejtje”,
por do të ketë dashuri dhe pa fund lumturi!
Poezia u dërgua nga: R.B
Ajo
Një natë e vetme e ndali sahatin
Një ditë e gjatë plot mërzi,
E kur dreka shtriu hapin
Fraksion sekondi u duk magji.
Një natë e vetme fati u zhduk,
E bashkë me fatin
Ajo që qe
E kur të pyetën si u zhduk,
Fraksion sekondi
Më nuk qe.
Fryma ime
Shqipëria e bukur ç’është,
Zemrën kuq e zi siç e ka,
Emrin e saj e shkruaj dhe në dërrasë,
Më frymëzon deri në palcë!
Zemra ime kuq siç është,
Është gjysma e Shqipërisë,
Pjesa tjetër që mbulohet,
Është nga ndihma e vëllazërisë!
Poezi e dërguar nga: P.K