Zëre se s’u takuam
Zëre se s’ jemi takuar
thjesht tek ti erdha si drojë.,
Thuaje: ajo s’do të këtë ekzistuar,
ishte një sqimë, pa zë, e pa gojë.
Por unë, s’isha si gjithë të tjerat,
kur je tufan, e kërkon përplasjen,
Bëhesh shkaku, ku mbushen erërat,
qëllimi, mos ta dorëzosh zbrazjen.
Prandaj ti, mos u beso stuhirave,
ku mërdhijnë fjalët dhe bindjet,
I dashur, leri vënd veç të mirave,
e mos fol kurrë më për dhimbjet.
Poezi nga: Mimoza Berisha
Jam përherë pranë teje
Ti je krejt ndryshe nga të tjerat
si nata me ditën, ndryshe më je,
me sy rreth vetes i rrotullon erërat,
me shikimet e qeta, ciklone ngre!
Prej ciklonesh rrëmbehem si letër,
rreth teje rrotullohem prej shikimit therës,
me ëndrra prej ere shtroj shtretër,
zgjohem në luftë me mullinjtë e erës!
Netëve n’ëndrra jam me ty përherë,
dhe ditën në vegime jam prap me ty,
kthehem në ajër, kthehem në erë,
të prek ato buzë, të puth ata sy!
Poezi nga: Skender Laze Trebeshina
Isha dhe jam
Dikur, fjalë të bukura. Të bukura sa më s’bëhet
Ditët e dikurshme, shumëngjyrëshe si pikturë.
Ç’të kujtoj për puthjet që dhe natyra dehej
Mbyllet një kapitull më pas i thonë ” dikur”!
Puthjet e atëhershme nuk janë më tani,
Megjithatë kujtoj, sesi rrënqethnin mishin
Puthjet e atëhershme nuk janë dashuri,
…, ishin!
Flakët e ëndrrës
Një shkëmb i moçëm, në luftë me detin,
Që zogjtë shtegëtarë shkelin më rrallë,
Se tremb furtuna e as tërmeti,
Jam unë ai, të pres me mall.
Një trung jetim, nën hënë e diell
I tharë në rrënjë, pa degë të njoma,
Që nuk e mposhtë as dimri i thellë
Jam unë ai, të pres akoma.
Emigrant
End’rra shumë, qě mbetën ënd’rra,
Për një jetë më të ”veçant”,
Mes dëshirash koha ikën,
Jeta jote…, emigrant!
Mërgimtar, ti dhe pas dheu
Zemrën prapa lë gjithmon.
E nuk di, kush është atdheu,
Aty ku lind, a ku jeton!