Category Archives: Poezi Shqip
Jam zog i lirë
Linda,
Kur më lejuat Ju,
U ushqeva,
me çka pështytë Ju,
Qesha,
Sepse duhet t’ju argëtoja Ju,
Qava,
ngaqë ishit të trishtuar Ju,
Dashurova.
atë që dhunuat Ju,
Por,
s’kam ndërmend të vdes, kur të vdisni Ju!
Mjaft,
Jam zog i lirë!
Poezia e shkruar nga: Sokoll Olldashi
Per ju femijë të kombit tim
O ju zogjtë e malit,
O lulet në saksi,
O mjalti në hoje,
O qumështi në gji.
O lulja e pranveres,
O yjet në agim,
O të bukurat gardhelina,
O femijet e kombit tim.
Më dhemb shpirti për baba
Poshtë nën dhe- e në thellësi,
Të ndjej Babë- aty ku rri,
Zemra fillon regëtin,
Dhembja Babë- ma grrinë mëlçinë.
Sa kam mall- o Babi imë,
Ngelur vetëm- në mjerimë,
Pa aromë- pa fjalën baba,
Mu ça shpirt – më dhëmb mua.
Zemra çahet nga helmimi,
Syri lot nga hidhërimi,
Ngelur vetëm mbi gur varri,
Lus në Zot më ka marë malli.
Dallëndyshja
Gjithçka filloi si një lojë
Nuk kish sesi t’mbaronte ndryshe,
Në kafaz sa mund të rrojë
Një krenare dallëndyshe?!
E rrethuar nga pasioni
Që të mbyste çdo dëshirë,
Fluturove nga ballkoni
Hape krahët e tu të lirë!
Plagë e pa mëkuar
Stinë e vështirë është vjeshta,
Më mori dashurinë, dritën,
Më ç’ekuilibroi jetën!
Akoma s’i jap dot arsye mendjes,
Se ju nuk jeni më në mesin tonë!
Ju që merituat t’ju thërrisja
Me gjithë fuqinë e fjalëve,
E t’ju dalloja si njerëzit më të shenjtë
“nënë” dhe “baba!”
Duaje Nënën dhe Babanë
Duaje Nënën dhe Babanë,
Se për ty zuri po qanë,
Kur ti ike në mërgim,
Copë e çik e griu mëlçinë.
I kujtohet si te rriti,
Bukë dhe qep pak krip i ngjiti,
Vuante, vuante ditë dhe natë,
Këmbë zbathur bukën thatë.