Category Archives: Poezi Shqip
Trishtim
Shi, ere, furtune, stuhi,
qielli ben nje zhurme e drite te tmershme
trishton shpirtin
sa nuk ta merr mendja!
Ate kohe je ne vendin
ku nuk shkon kurre
me endje e me deshire,
njerez qe kane nevoje per ndihme,
femijet qajne nga dhembjet
sikur as nenat nuk munden t’ju ndihmojne!
Dhimbje o Zot trishtim ne shpirt…
Flutura e zemrës sime
Befas një flutur e madhe më erdhi,
Te dera me priste, vallë ishe ti?
Mos doje lotët të më fshije?
Apo të kishte marrë malli për fëmijë?
Ne çdo gëzim a hidhërim,
Ti vjen e më bën shoqëri,
Se kur jemi njohur të dy,
Me ke premtuar, “s’të lë vetëm ty”.
Por në dasmën e vajzës s’erdhe,
Nuk e di, ku të ngeli qejfi ty?
Vetëm të lutem, me premto,
Në dasma të tjera, të jesh aty!
Poezi nga: Luljeta Gjosha Pashollari
Ç’pamvarësi
Ç’pamvarësi në kthetra korbi,
E nën thundra ”shoviniste”,
Kur ”gërshëra” e një Serbi.
Thellë më thellë Ty po të priste!
Me ç’logjikë i mbyllet dera
E le jashtë motër e vëlla,
Flamurin tënd se valvit era,
Por ajo e tyre ”ah”!
Vallja e shqipeve
Tri herë opinga rrahu dheun
sikur kërkoi leje prej tij,
pastaj shamia palët ndehu,
me qetësi dhe madhështi.
Vallja shqiptare shenjë në erë,
ylbere tirqesh ajo tehu,
kush ju kërceu njeherë dhe këmbët
ajo mirë u pandehu.
Kur shqipet thjesht në valle u hodhën
të gjithë vallë na kishin zili,
per gjakun që u derdh,
e për të shtrejtën liri.
Gjuha shqype
Porsi kanga e zogut t’verës,
qi vallzon n’blerim të prillit;
porsi i ambli flladi i erës,
qi lmon gjit e drandofillit;
porsi vala e bregut t’detit,
porsi gjâma e rrfès zhgjetare,
porsi ushtima e nji tërmetit,
ngjashtu â’ gjuha e jonë shqyptare.
Ah! po; â’ e ambël fjala e sajë,
porsi gjumi m’nji kërthi,
porsi drita plot uzdajë,
porsi gazi i pamashtri;
edhè ndihet tue kumbue;
porsi fleta e Kerubinit,
ka’i bien qiellvet tue flutrue
n’t’zjarrtat valle t’amëshimit.
Shpirt nëne
Akoma t’ngrohta rrobat nëpër dhomë
Aroma e duarve mbetur ditëve të saj,
Mbi komodine një foto çdo fjalë dëgjon
Ndaj koha të re e t’bukur do ta mbaj.
Çdo gjë e njëjta asgjë ska ndryshuar
Hapur perdja kur shihte parkun n’vjesht,
Mbi xhama buzëqeshje saj e vizatuar
Vec tik-taku orës sot s’di pse hesht,