Category Archives: Poezi Shqip
Stinet
Bien stinët gjethe të zverdhura vjeshte
Udhëtarë të marrë,
udhëtarë të gjorë vrapojnë për ta prekur
qiellin para shiut
Stinët bien kokave rëndojnë frikën
Udhëtarët një ditë boshatisin
udhët pa prekur qiell as diell.
O me komb, o me dreq
Ia kam dronë, un ma shum satanit,
si kalë Troje kur futet ndër njerëzi
. Gjenë fole, n’shpirtn e ndoj trullanit,
dhe n’vend t’shpates, pret me ment e tij…
Dhe nisë neve, trutë me na i helmue,
lomsh tui ba, ngjarjet n’histori…
Shtremnon fakte gjith për me i besue,
se heroj t’nderit, s’paska n’shqiptari…
Be e rrfe, ai ban se kurrfar tiranësh,
s’jan katilat, që boten kan laknue!
Për Hitlerin, e gjithfar Sulltanësh,
bij profetësh, m’e lanë i kish emnue…
Çka po zihet, din kush me m’kallxue?
Mos jam anderr, a m’lanë mendt e kresë?
Lehtë ka dreqi, hesapet me i qërue,
me nji popull, kaq të dhanë mas fesë?
Dy te moshuar
Dy te moshuar ulur ne nje stol,
flisnin me ze thuajse te mekur,
njeri shihte lart nga qielli,
tjetri thosh me mire t’kishim vdekur…-
Kishin djem dhe vajza plot,
te gjithe i kishin martuar,
por askush nuk iu gjendej prane,
ata per ti pleqeruar…
-Lot pikonin nga e moshuara,
qe rrudhat fytyren ia kishin pushtuar,
dhe i moshuari qe me zor i mbante,
e mbeshteste ne sup duke e ferkuar…
Thirrme serish
Luftën e fituam bashkë, miku im,
Po ç’të duhet ty, të mendosh s’koti?
Nëse ndonjë natë, të vij si vegim,
Thuaj me tallje:-Për luftë qe i zoti!
Thuaj:-Bëri mirë, që me luftën iku,
Se tani në paqe nuk të duhem më.
Unë kam peng, më shumë se armiku,
Ti nga ligësia, nuk matesh me të.
Po kur të ndodhesh, ti sërish në luftë,
Se kjo botë ka plotë sherre të tjerë.
Thirrmë të vi, s’ke pse ndihesh ngushtë,
Dhe unë për ty, s’do mendoj dy herë.
Princesha ime
Sa shpejt ti vitet i le mënjanë!
Thua se koha kundër më shkon,
Tashmë m’u rrite, m’u bëre ZANË
Dhe mua mendja gjetkë më shkon…
Pak e nga pak,se ç’më hyn frika
Tek shoh të rritesh, tek shoh hedh shtat
Trembem, e di? Se do vijë dita
Që sytë e mi do mbeten thatë…
Ç’ndjenja të turbullta,që më pushtojnë
herë-herë e them:-nuk di se ç’dua?!
Habitem, vitet kaq shpejt kalojnë?!
Kur ti m’u rrite,m’u bëre GRUA!
Ku mbeti njerezia?
Shpirtra te vrar dhe pa jet,,
njerez kot dhe pa vler,,
te etur nga zilia te etur nga paraja,,
sdijne c’kerkojne,mjer fukaraja,,
Duan pushtet te marre me zor,,
edhe cirren e sillen si horr,,
genjejn e mashtrojn ket popull te mjer,,
qe vec dijne te vjellin vrer,,
Po c’mund te bejme ne kete vend te shkrete,,
qe vet genjeshtra bertet sikur te jet e vertet,,
ku sapunin ta japin per djath,,
e njerzia te uritur e hajn gjith maraz,,
Me mire ndrysho ti jeten o njeri,,
mos u bej kurr si i tille,,
mos shiko horrat e qeverris,,
por shijo ditet e tua te rinis,,,