Category Archives: Poezi Shqip
E mora udhen nene!
E mora udhën, nënë
Udhë me gur, e larë me gjak.
Shpirtvrarë, i pangrënë,
Me zemrën thyer që djeg flak.
Të lashë tek porta me duar kryq
Me sytë përlotur… E uruar!
E mora udhën, i vetëm qyq.
Dhe ti më shihje… E bekuar!
Një gur nga muri e mbajta në gji,
Dhe një copëz nga shamia e saj.
Gurin ku të qëndroj ta hedh çati,
Me shaminë të fshij lotë kur shpërthej në vaj!
Engjellit tim
Kur rrezja e pare bie ngadale
Mbi ate qerpikun tend te zi,
Hap syte e embel me buzeqesh
Sa bukur te ndrijne ata sy!
Ata sy aq embel me shikojne,
E une dua te mbetem aty,
Te shkrihem ne perqafimin tend
Kur thua “Mami te kam xhan, e di?”
Edhe sa?
Sa herë është mbushur kupa e është derdhur
Gjithmonë e njëjta shprehje, ‘’mjaftë më’’,
Mendohemi me dorën grushtë të mbledhur,
Logjikën nga çmenduria s’e ndan asgjë.
E sa herë do të vazhdojë ky kaos ndjenjash?
Do t’përsëritet sepse zemra s’bëhet gur,
Kur jeta zbret në rrjedha të çuditshme
Logjika e çmenduria s’ndahen kurrë!
Kur sytë të marrin flakë nga zemërimi,
E ngjyra në këtë botë s’do shohësh më,
I largët fantazon edhe shërimi,
Logjika e çmenduria janë bërë një!
I mencur dhe dinak
Iku ajo punë besomë, iku
Vazhdo, ushtro gjeste tinzare.
Të luash me besimin e një miku
Nuk do shkollë, as mëndje fare!
Mos u hiq për kaq i zgjuar
Bota ka burra dhe buracakë,
Ka me vlerë edhe të shquar
Tjetër i mënçur, tjetër dinak.
E nëse mburresh me këtë të fundit
Edhe më lart grada shtazore,
Unë për mik i bëj ball plumbit
Se kam grada njerëzore.
M’fal Shqipëri
M’fal Shqipëri së s’jam shqiptar,
si keto që thonë të duam shumë,
por për pare e për ar,.
të kanë hedhur drejt e n’Lumë
N’parlament hyjnë plot gallatë,
sot është koha e internetit,
fyjnë nga nëna e nga gratë,
po iu prish pika e lezetit.
N’telefon pa meraz,
nis mesazhe plot ngrohtësi,
shumë je lodhe o politikan matrapaz,
ndaj do dhe femra për pak freski.
Trishtim
Plot me mërzitje e mbusha dhomën,
pa një arsye ashtu kot,
pastaj pranë e thërrita heshtjen,
që qelqet lante me lot të ftohtë.
Ngadalë ngadalë ia fshiva lotët,
ah ç’zbulova përtej atij trishtimi,
zbulova përtej atij trishtimi,
zbulova gëzimin e vërtet,
që s’mundet ta fshihnte trishtimi.
E ndeza cigaren e prap e fik,
i dhashe fund një dileme,
e dhimbshme ështé të humbasësh një mike,
por bukur është të gjesh vetveten.