Category Archives: Poezi Shqip
Sa keq
Me ndjenja jemi se jemi njerez,
deshirojme te ndjehemi mire,
por, keqas i ngjajme mizerjes,
kur mbi fatkeqesite e tjetrit ,
ndjejme lumturine …
Nese o njeri nuk bene dot mire,
se paku, perpiqu te mos besh keq,
gjeju prane tjetrit, ne diten e lige,
se ndofta neser, nevoje ti do kesh…
Sa keq, nese kete se ke mesuar,
dhe me keq nese e di e s’reflekton,
jam i sigurt keqas ke me e pesuar,
jeta eshte nje rrote qe pozicion ndron…
Mos ma kujto
E shkuara ka caste dhe ore te hidhura, mos ma kujto
per shembull, me pe me duar te lidhura, mos ma kujto!
Per shembull me pe ne rruge te pire, mos ma kujto,
Te pire e te humbur, te share e te grire, mos ma kujto!
Per shembull me rrahen dy-tre vagabonde, mos ma kujto,
Tek shihja nje grerez tek rrinte mbi gonxhe, mos ma kujto!
Per shembull pesova diku nje disfate, mos ma kujto,
Dhe gjumi s’me zinte me dite e me nate, mos ma kujto!
Per shembull me pe duke ecur e qare, mos ma kujto,
Mbeshtetur pas murit me zemer te vrare, mos ma kujto!
Jete ne leter
Shi që bie orëve të vona
Të rrëmben të shpie larg,
Ku vijnë zëra si jehona
E ku shpirti, bëhet varg.
Bëhet vargje. Vargje shumë
Derdhin mall e nostalgji,
Rrjedhin gërmat si një lumë
Përmbi letër, poezi.
Përmbi letër shtrohet malli
Qerpikët ndeshen në qet’si,
Bul’za djerse mbushet balli
Përmbi letër, nostalgji.
E ndër gërma nis udh’timi
Koha bëhet më e hirtë
Zemra del nga mallëngjimi
Permbi letër, derdhet shpirt.
Ti meriton me te madhen dashuri
Ti, që na sjell nga trupi yt në jetë,
Ti, që na fal dashuri të vërtetë,
Ti, që me gjakun tënd na mëkon,
Ti, që ninullat e ëmbla na këndon…
Ti që na rrit me shumë mundime,
Ti që na fal gjithmonë veç gëzime,
Ti që je kryefjala e së vërtetës,
Ti që je burim i pashterur i jetës…
Ti, që je vazhdimësia në këtë jetë,
Ti, që fal dashuri pa asnjë interes,
Ti, që rruzullit tokësor i jep dritë,
Ti, që më shumë se veten do fëmijtë…
Ti meriton më të madhen dashuri,
më të madhin nderim nga çdo njeri,
O e shtrenjta ime, si perëndeshë,
Fëmijë për ty gjithmonë do të mbes..
Lamtumire
Ne funeralin tend, nuk munda te vi
te derdh mbi arkivol, lotet si shi!
As te fundit puthje, nuk t’a dhashe dot
te prekja me buze, ballin tend te ftohte!
Ne rugetim te fundit, dot s’te percolla
as edhe nje grusht me dhe mbi varr s’e hodha,
Por qava e vetme, une me ngasherim
Lamtumire perjete, o i shtrenjti im!
(heta)
Nena Ime
Vitet kalojne por nenen se harrojme,
Zemer e embel me dashuri,
Qe mbjell vec paqe e dashuri,
Je ti o nena ime je ti.
Zeri yt i embel,
Thell ne mua buron,
Dashurine tende,
Cdo femije e deshiron.