Tag Archives: poezi
Nuk munda, unë
Ti nuk munde kurrë të më jepje dashuri
Aq sa unë nuk mund të ndjeje ti për mua,
Edhe zgjodhe që të zhdukesh përgjithnji
Kurse unë s’e zgjodha vetë që të të dua.
Ti nuk harron të vizitosh ëndrrat e mia
Nuk pranon të quhesh e harruar,
Ndoshta përpiqesh t’më kujtosh, që dashuria
mund të jetë e gjallë, duke munguar!
Ajo
Një natë e vetme e ndali sahatin
Një ditë e gjatë plot mërzi,
E kur dreka shtriu hapin
Fraksion sekondi u duk magji.
Një natë e vetme fati u zhduk,
E bashkë me fatin
Ajo që qe
E kur të pyetën si u zhduk,
Fraksion sekondi
Më nuk qe.
Jeto për të dashuruar
Duke na lënë plotësisht në harresë si njerëz,
kjo a nuk është një lloj vuajtje për së gjalli?
Një zemër e lënduar, një plagë e pamëkuar,
vetëm një klithmë dhe pikon loti në sy,
kur plagën e hapur po e fsheh
thellë gjoksit të helmuar,
dhe mes lotëve buzën vë në gaz
se do të mbijetoj për të dashuruar!
Duhet t’u themi se dhe për ne ka jetë
gjer sa ende kemi frymë,
gjer sa ende shikojmë dritë,
gjer sa qielli duket i kaltër,
ateherë lind arsyeja më e fortë
kundër së cilës jemi të detyruar të luftojmë
me gjithë forcat e brendësisë!
Mësuesit tim
Mu drodh zemra me të parë,
“kokë tullacin” me ditar.
Ishe e vogël mendja ime,
të kuptoj tërë k ‘to ndryshime!
Me të hyrë “ai” në klasë,
desha vajit me i’a “plasë”.
Por ai sikur e kuptoi,
mu ofrua, me ledhatoi!
E njoha Zotin tim
Kujtoj atë ditë,
mundim, brengë, vështirësi,
dhe sa shumë durim dritë,
duhej atë ditë.
I brishtë në gjunjë rashë,
në hidhërim humnerë,
më i fortë u ngrita,
me lutje dhe lotë në zemër.