Tag Archives: poezi shqip
Ezani
Ezani, ezani
Thirrja më e mirë për tek Rrahmani,
Thirrja e gëzimit dhe qetësisë,
Thirrja e shpëtimit dhe bukurisë.
Me të gëzohet njerëzia
Gëzohet, xhamia, rruga dhe shtëpia,
Është thirrja e monoteizmit dhe madhërimit
Thirrja e Xhenetit dhe flijimit.
Kush i përgjigjet thirrjes së ezanit
Aq hapa i largohet shejtanit,
Xhenetit patjetër do i afrohet
Sigurt prej Xhehenemit ai largohet.
Mos ta përbuzim këtë mirësi
Një ditë do më bëjë dobi, si mua dhe ty,
Përgjigje së tij kurë s’do i bëhesh pishman
Të betohem në emër të Atij, që quhet Rrahman.
Nënës sime
Kaq shumë kisha për të të thënë
Po mbeta larg e larg mërguar
Në këto ditë, e dashur Nënë,
Më mirë ti më ke kuptuar.
Për ty dhuratën kam menduar
Edhe punuar gjat’ e gjatë,
Porse më mbet këtu, në duar.
Ti mbylle sytë këtë natë.
Por ndjej se, duke e lexuar,
Më zbutet dhimbje e kësaj zije.
Mirësia jote e patreguar
Më lidh me ty me mija fije.
Edhe çdo natë e njëjta ëndërr
Në ëndërr ti më rri kaq larg
Si më rreh zemra, ta dish!
O Nënë, Nënë, vallë s’di
Tek unë si të vish?
E njëjta ëndërr net për net!
Si më rreh zemra, ta dish!
O Nënë, Nënë, përse nuk do
Këtu, tek unë, të vish?
E ridashuruar
Ti me telefonon,
Pas kaq vitesh,
Interesohesh per mua,
Qesh si dikur,
Trishtimi, merzia,
Tani jane tretur,
Gjithcka e humbur,
Serish e rigjetur,
Gjithcka e harruar,
Serish e kujtuar,
Gjithe dashuria,
E ridashuruar.
Në mundsh
Në mundsh ta ruash arsyen kur bota humbet fillin
E fajin ty ta hedh – dhe vetes ti besosh,
Sa herë të dyshojnë e s’të përfillin,
Por edhe dyshimet drejtë t’i gjykosh.
Në munsh të rrish në pritje, në pritje pa u lodhur,
A, kur të urrejnë, urrejtje mos të ushqesh
Madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur
Me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh.
Do të vdes për ty
Do të vdes për ty
Askush sdo ta kuptoj
Që në jetën tende
Unë nuk ekzistoj…
Në këtë botë deshta
Që i lumtur të jem
Në duart e mia
Vetëm ty të të kem…
Sa është numri i këmishës sime
Kjo kafkë e thyer
Dhe kjo dorë
Të kujt janë këto gjymtyrë
Në këtë ekspozitë njerëzish.
Po sytë
Që më shikojnë me mallëngjim
Çfarë mendojnë
Për prejardhjen time.
O ju lutem njerëz
Merreni vetën pak me të mirë
Një ditë
Druaj që nuk shkon larg
Do të pendoheni.