Tag Archives: poezi shqip
Ne kryqezim
Në një nga kryqëzimet e jetës
papritur u takuam,
kur unë s’isha unë…e ti s’ishe ti,
u pamë një herë gjatë në sy,
dhe mbetëm të mbërthyer aty.
Rrugën humbëm,
nuk dinim nga shkonim,
here shkelnim në gropa,
herë mbi bar e asfalt,
here humbnim njeri tjetrin,
herë e gjenim prapë.
Me duaj
Me thuaj me duaj ska rendesi qielli
ne eshte I kalter a bje shi
ne eshte a ka perenduar dielli
a hena ka dale perkrashi.
Me thuaj me duaj e mos ik,
me qendro pran se kam nevoje,
se nga vetmija une kam frike,
e syrin loti te ma verboj.
Trishtim
Plot me mërzitje e mbusha dhomën,
pa një arsye ashtu kot,
pastaj pranë e thërrita heshtjen,
që qelqet lante me lot të ftohtë.
Ngadalë ngadalë ia fshiva lotët,
ah ç’zbulova përtej atij trishtimi,
zbulova përtej atij trishtimi,
zbulova gëzimin e vërtet,
që s’mundet ta fshihnte trishtimi.
E ndeza cigaren e prap e fik,
i dhashe fund një dileme,
e dhimbshme ështé të humbasësh një mike,
por bukur është të gjesh vetveten.
Porta e zemres
Një portë që rri e hapur, zemra ime,
Nuk mbyllet asnjëherë… E për cudi,
e di që s’je gjë tjetër, vec kujtime,
Ç’të presë ashtu e hapur! Nuk e di!
Eshtë zemra që tërheq ndjenjat e mia?
A ndjenjat dërgojnë zemrën n’fluturim!
Dikur kisha lexuar…Nostalgjia,
nis, nga një e vetme, ngashërim!
Një ”ah” që e merr era e tërbuar
Përhapet nëpër muzgje romantik.
Një shpirt që e djeg malli përvëluar
N’hapësirat e qepallave rrjedh pik-pik!
Qerpikët e bashkuar e të lagur
Të ngjitur do të mbeten! Kurse ti,
si erë do t’frysh mbi mua pa u ndalur,
Do të frysh.!Po s’do të hapen sytë e mi!
Sa keq
Me ndjenja jemi se jemi njerez,
deshirojme te ndjehemi mire,
por, keqas i ngjajme mizerjes,
kur mbi fatkeqesite e tjetrit ,
ndjejme lumturine …
Nese o njeri nuk bene dot mire,
se paku, perpiqu te mos besh keq,
gjeju prane tjetrit, ne diten e lige,
se ndofta neser, nevoje ti do kesh…
Sa keq, nese kete se ke mesuar,
dhe me keq nese e di e s’reflekton,
jam i sigurt keqas ke me e pesuar,
jeta eshte nje rrote qe pozicion ndron…
Jete ne leter
Shi që bie orëve të vona
Të rrëmben të shpie larg,
Ku vijnë zëra si jehona
E ku shpirti, bëhet varg.
Bëhet vargje. Vargje shumë
Derdhin mall e nostalgji,
Rrjedhin gërmat si një lumë
Përmbi letër, poezi.
Përmbi letër shtrohet malli
Qerpikët ndeshen në qet’si,
Bul’za djerse mbushet balli
Përmbi letër, nostalgji.
E ndër gërma nis udh’timi
Koha bëhet më e hirtë
Zemra del nga mallëngjimi
Permbi letër, derdhet shpirt.