Tag Archives: poezi shqip
Dy mjeshter
Në një shtëpizë te vogël fshati
Në katër shtylla, një çati,
Aty babi im punonte,
Dhe e quante “punëtori”.
Me një copë të mbrehtë, metali
Gdhendtë drurin me nxitim
Duhej “nxjerrë bukën e gojës”,
Një tufë fëmijë, prisnin ushqim.
Akuarium
Kohë me parë sikur nuk dinim,
si të bëjmë, e çka më shumë?
Në bashkësi jetonim jetën,
Porsi peshq n’akuarium.
“Peshku i madh” sillej e mbshtillej,
Pa përtes, bënte me gisht,
Edhe pse dikujt i “Villej”
Zgjidhje tjetër thua se s’kish?
Po ku ka?
M’thuaj, ku ka, me duar të nenës,
Me at gazin, plot magji?
Kush te thotë, gjithë me shendet,
Kur kollitesh, a teshti?
Kush te lanë me duar te arta?
Kush te krehë, e ledhaton?
Kush ti thotë fjalët më të arta,
Që veç nëna, i sajon?
Dasma
Motra, vllezer,
si kurora,
po na vijnë dora, dora,
Per pushim nga diaspora,
Ju rrahë zemra, bumë, e bamë
Sa gëzim ne zemër, kanë,
se kanë ardhe n’trojet etnike
ktu ku kndohet, kënga shqipe!
Ta them troç
Do ta them, unë fjalën time,
edhe nëse, n’varrë me shpije,
êshtë e keqe, për shemtim.
Për shumë bijë”të kësaj shoqërije!
E n’me qaftë, ai lumi i bardhë?
Perse qeshin, shushurasin?
Jam ithtarë, i fjalës t’mbarë,
nuk mbajnë t’drejtën, të më ngasin?
Per ty, atdhe
Po kush m’banë me u n’di krenar?
Kush më ndritë porsi “fanar”,
Kush ma banë ditën të lehtë?
Kush më banë të “flijë” i qetë?
Tek ty i kam, trojet “gjyshnore”, ballëlarta, e “hyjnore”,
Tek ato “pllajat prrallore”,
“Zura hapin, e pashë rrezën,
mësova fjalën, edhe besën.