Tag Archives: poezi per shoqerine
Loti
Loti i nenës,”veshtirë te matet”
se masë për matje, fare nuk ka!
Mjerë per at bijë, a birë te lokës,
që e banë të shkretën, me lotë me qa!
Se loti i lokës, as për vet “trimin”
nuk do të duhej, për tokë me ra!
Kur pranë flamurit, e jap betimin,
veq krenari, “e tjetër s’ka”!
Ta them troç
Do ta them, unë fjalën time,
edhe nëse, n’varrë me shpije,
êshtë e keqe, për shemtim.
Për shumë bijë”të kësaj shoqërije!
E n’me qaftë, ai lumi i bardhë?
Perse qeshin, shushurasin?
Jam ithtarë, i fjalës t’mbarë,
nuk mbajnë t’drejtën, të më ngasin?
Fjalë e lirë
Fjalë e lirë është, si puhizë,
fllad i lehtë, që të përshkon,
Gojë më gojë, shëtit me vlerë
”Lum si ai që e kupton.
Fjalë e lirë, e dlirë, si fëmija
Kur buzëqesh, e kur gëzon,
Është e butë, si djalëria
Qe çdo zemër e gëzon.
O njeri
Si s’te «plasë» për shumë reth teje?
Kjo te ndodh, pa resht, qdo qast!
Apo behësh «ai kokëforti?
Dhe per k’te sikur “ve bast”!
A do knaqem, a do shqyhem?
A do mbahem, a do qeshem?
Halle, halle, qenja jote!
Nje me tjetrën, seq po ndeshën!