Tag Archives: poezi nga tyran spahiu
Isa Boletini
Shtatëlartë malësori krenar
Stërvitur kalëron shkathtë
Veti aristokrate i fisit të lashtë
Reziston ajrin nisur për në Vlorë.
Mjegullë ftohtë në detyrë të shenjtë
Ora nuk premton duhet ngutur
Ftesë bëri Kuvendi Kombëtar
Për Kalorësin veshur burrëror në ngjarjen e shekullit.
Pupëza
Ulur në shkëmbi pupëz
Nga prapavija muzika e lehtë që deh
Shtrihet posi merimanga
Rrëmben heshtur me bukuri.
Pëshpëritjet shushuritëse në vesh
Qetësisht pasurojnë shpirtin
Ofrohen tingujt e Rumit
Shkrihen ngadal në oqeanin e qetë.
1912 – Poezi per 28 Nëntorin
Rrugëtova tej deteve dhe maleve
Kalova varfërinë dhe pasurinë
Mbushur frymë tru-dehur
Arrita në mbretërinë etërve tonë.
Sy-etur përqafova Vlorën
Shtëpinë dy-katshe kështjellë
Lundërova dhe kujtova të kaluarën
Sot takova burrat e mëvetësisë legjendat e gjallë.
Pikëlluar
Buzëqeshja sfiduese e akulltë që intrigon
Vallë është lot apo pikë ujë
Buzët e njomë të lagur
Thua se ngrohtësisht më ftojnë.
Ndalem shikjoj tinëzisht këtëkrijesë
E lehtë veshur posi aristokrate me sy të humbur
Ç’ndodhë te kjo bukuroshe shtati zanë natyrë
Ofrohem them zonjushë më ndëgjon ti hyjneshë?
Më frikëson heshtja
Dimër vonë ngricat trokasinë
Zymtësia e qëndisur në bregdet
Ulur në skaj të shtratit
Frika e heshtjes mu vërsul.
Brendësia e trupit kjan
Lotët në shpirtin tim vuajnë
Mundimi i të vjellurit gufon
Krusur frikësuar për ndihmë rrënkon.