Tag Archives: poezi dashurie
Zemren ta kam falur
Kam qare kur erdha ne jete,
pa e ditur se c’me pret,
kam qare dhe nga gezimi,
por sot po e vleresoj lotin vertet…
Tek e ndiej qe rreshqet mbi faqe,
oh sa i rende po me duket,
trishtimi qe mbjell aty,
nuk e di se kur do te zhduket…
Nuk mundem ta kthej koken pas,
qe te shoh se c’po braktis,
zemra po me del nga kraharori,
toka nen kembe sikur leviz…
Mos i’a zini rrezen diellit
Dielli erdhi me agimin,
rreze mbushur plot për plot,
natyrës, njerëzve u dha ndriçimin,
rrezet mbushur me të ngrohtë…
Seç u shfaq, paprit, babëzia,
diellin, ajrin i dua vet,
dhe po ngordhi gjithë njerëzia
nuk kam gajle, nuk kam dert…
Sensi i lumturise
Sensin e lumturisë
e gjej vetëm tek Ti
Je buzëqeshja ime
ç’do natë e ç’do ditë…
Merr sytë e mi dhe shiko,
merr shpirtin tim dhe jeto!
Atëhere do të kuptosh se
Lumturia ime mbanë emrin tënd…
Vetmi
E vetme mes katër muresh jam
duke lexuar vargjet e tua,
Lotët su kristal, nduar ende kam
një dhimbje, një brengë shtrëngohet në mua.
E përhumbur mes kujtimesh
si zogjt marrin shtegëtim,
Bashkë me erën në mes ëndjesh
për tek ty marrin fluturim.
Ajo
Sytë i kishte si deti,
ngeli në hapësirën e gjërë
me dorë fare se preki
sepse u shkri si re e tëtë.
Sa ëmbël buzëqeshte,
me ato balluke në ballë
nata më kalonte në heshtje
dhe erësira m`u bë e bardhë.
Zonjë e bukur që ishte,
dëshiroj ta zotëroj qiellin
e ngreu qafën si drenushe
ta fluturuar univerzin.
I lëvizte krahët,
shkëlqente nga pastërtia,
sa grua e bukur që ishte
kur e përqafoi Zotin nga aratia.
Perralle dashurie
Në sy i ndriste ylberi i moshës,
buzëqeshja fytyrën shoqëronte në ç’do çast,
gjithçka në këtë botë që ndodhte se çudiste,
se zemrën dashuria ja kish marrë.
Fluturonte diku në mes yjesh,
në mendje kish ndërtuar lumturinë,
e tillë dashuri s’mund të ndodhte,
se dhe Platoni dashuruar kish filozofinë.
Një bukuri e tillë s’mund të gjendej,
në tjetër kohë a epokë,
të atit i tha një ditë i mahnitur,
te tilla mrekulli , ndodhin veç njëherë në botë.