Tag Archives: poezi dashurie
Ndjenjë
Ç’më pushtoi sonte kjo ndjenjë
Keto mendime nga më erdhën ?
A thua lart nga qielli blu
Yjet mall mbi mua derdhën!
Janë flokët e tu përzier me dritë
A rreze hëne është ky tis !?
Si kallza gruri në mbrëmje maji
Fllad’i lehtë ti shpurpuris.
Letrat
Kur dashuroheshim në kohën tonë,
Kur tretesha dhe digjesha për ty,
Nga njeri-tjetri letrat vinin vonë,
Kalonte dhe një muaj apo dy.
Po ndofta dashuria mbahej gjallë,
Se zjarrin mbanin letrat në udhëtim
Me bicikletë a mushkë apo me kalë
Në vapë e shi, dëborë dhe thellim.
Dashuri e pakycur
Ne uren e dashurive te kycura
Kyce, kyce, kyce pa fund shikon,
Dashurite e botes mbyllur ne vakumin e lidhjes
Thua nje kyc nga shuarja i mbron?
Ne uren e te dashuruarve
E dashuruar, por kyci me mungon
Emri yt eshte kycur gjetiu
i imi ne nje tjeter kyc te ndryshkur qendron.
Ura e te dashuruarve lengon nga kycet
Kyci yne ne asnje vend nuk shkon
Gjithcka rreth meje me bind se eshte e kote
Ndarja mbi harqet e ures rendon..
Oh sa rendon dashuria qe me kyc dot s’u mbyll
Shpirti i saj jashte vakumit te lidhjes jeton,
Munduar nga graviteti i paligjesise
Nga mungesa e nje kyci dhe vendi ne Sene vajton.
Telat e violines se thyer
U thyen telat e violines se vjeter
e notat muzikore pentagramat braktisen,
zemra po rrihte si te ishte nje tjeter
kur zhurmat e violnes se thyer nisen.
Sa zhurme e tmerrshme ishte ajo
dukej sikur telat qanin heshur,
peshperisnin me eren fjalen ‘harro’
ne melodine e zhurmes se parreshtur.
Sa shume me vrisnin lotet e tyre
e qara peshperitse e mekur,
me dukej vetja si para nje pasqyre
e thyer, e coptuar, e vdekur.
Zemren ta kam falur
Kam qare kur erdha ne jete,
pa e ditur se c’me pret,
kam qare dhe nga gezimi,
por sot po e vleresoj lotin vertet…
Tek e ndiej qe rreshqet mbi faqe,
oh sa i rende po me duket,
trishtimi qe mbjell aty,
nuk e di se kur do te zhduket…
Nuk mundem ta kthej koken pas,
qe te shoh se c’po braktis,
zemra po me del nga kraharori,
toka nen kembe sikur leviz…
Te pres
Dallget e detit dhe era qe fryn,
krijojne te mbremjes simfoni,
veshtroj me mall pertej ne horizont,
ndoshta me henen mund te vish dhe ti.
Do te pres me padurim deri ne mengjes,
ne mos me henen me diellin do te vish,
te lutem tregome mua,
se dhe ti pa mua s’mund te rrish.