Category Archives: Poezi Shqip
Bir i nënës jo me drogë
Në tavolinë u shtrova me djalin për të ngrënë,
E putha e ledhatova dhe thitha aromë,
Aromë e ndyrë jo aromë fëmije,
nuk fola me gojë po dridhesha si gur tespie.
Hodha sytë e pash sytë e tij kuqonin,
Të dredhura në trup, lotët më pikonin,
E pyeta pse biri Nënës syri të kuqon?
Pjalmi i pemëve Nën më bën reaksion.
Ku i kam?
Ku i kam vitet e mia,
Iku kënga, djalëria,
Iku gazi që e kishim
Kur së bashku, të tanë rrishim.
Kur dikush thoshte ndoji flajë,
Rridhte gazi valë e valë,
Ndihej kënga që me natë,
Ishim tanë një gjeneratë,
A s’me thua?
A s’më thua si duket jeta,
ku nuk ka gjurmë dashurie?
S’jeton dot me ndjenja t’zbehta,
Mbetesh keq, me tersë vetmie.
Ku ka gaz e dashuri,
Prehet shpirti, në qetësi,
Kënaqen zemrat sa s’ka ma,
Vend për lotët, aty s’ka.
Mësuesit tim
Mu drodh zemra me të parë,
“kokë tullacin” me ditar.
Ishe e vogël mendja ime,
të kuptoj tërë k ‘to ndryshime!
Me të hyrë “ai” në klasë,
desha vajit me i’a “plasë”.
Por ai sikur e kuptoi,
mu ofrua, me ledhatoi!
Plagë
Kush tha që koha shëron.
kush tha që dhimbja kalon,
Kush tha që me kohë harrohet,
kush tha zemra më nuk rënkon?
Kjo plagë gjithmonë,
e hapur do të rijë,
djali im i vetë,
më nuk do të vijë.
Nëna
Më fal e shtrenjta ime,
sot ty të lëndova,
me fjalë që s’duhet t’i thosha,
ty të pikëllova.
O dashuri e pafundme,
më e sinqerta në botë,
a ka gjë që mund ta bëj,
veç mot të të shoh lotë?