Category Archives: Poezi Dashurie

Te lutem mos me harro

Kur qielli te leshoje rrebesh
zgjati duart e tua te zhveshura ngadale.
Ne ndonje pike shiu do t’me gjesh
kur te rreshkas mbi trupin tend vale.

Ne ato te parat shkendi te drites.
Kur agojne embel ditet e tua.
Kur te te dhembe plaga e pritjes
Ajo dhimbje e jotja te me vrase mua.

Perralle dashurie

Në sy i ndriste ylberi i moshës,
buzëqeshja fytyrën shoqëronte në ç’do çast,
gjithçka në këtë botë që ndodhte se çudiste,
se zemrën dashuria ja kish marrë.

Fluturonte diku në mes yjesh,
në mendje kish ndërtuar lumturinë,
e tillë dashuri s’mund të ndodhte,
se dhe Platoni dashuruar kish filozofinë.

Një bukuri e tillë s’mund të gjendej,
në tjetër kohë a epokë,
të atit i tha një ditë i mahnitur,
te tilla mrekulli , ndodhin veç njëherë në botë.

Te pres

Te pres, ne kafenen’ e mengjesit
Ku endrrave dikur u jepnim jete,
Tek ai shkemb ne breg te detit
Ku dallget ngriheshin lart ne qiell.

Te pres, prane rrjedhes se lumit
Ku qendron vark’ e dashurise,
Aty ku ndjenjat i perkundnim
Ku tani ne heshtje i flas vetmise.

Te pres, tek malli yn’ i pa-shuar
Tek burimi qe sot vec lot pikon,
Te pres tek puthja e pa-dhuruar
Tek dielli qe s’lind, vec perendon! 

Perralle

Perpiqem te te flas por ti nuk me degjon,
kam shume per te te thene, mundesine dot nuk e gjej, 
te theras moj zemer, por larg me qendron, 
nuk e di pakez shprese, ku mundem te rembej?

Eshte per tu habitur, per ty si ndiej une mall,
kur mund te gjej arsye, qe te te urrej,
ndoshta ngaqe per mua ti zemer je si peralle,
dhe thuam perallat kush nuk i pelqen?

Ti edhe Korca

Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
si kam parë tek hijeshojn bliret,
dimri ka nisur të bëj më pak ftohtë,
prej buzëqeshjes tënde magjike.

Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
se kam pare dëborën tek bie,
me vete solla pak det,
dhe i thyeva akujt e kësaj largësie.

Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
si kam parë rrugicat e ngushta,
veç kur flas me ty në telefon,
më ngjan se jam dhe unë pjesë e tija.

Në qytetin tënd unë s’kam qenë,
por më duket sikur në të dremis,
votka me miqt pij deri vonë,
dhe dritaren tënde veç e sodis.

Nje jete

Sytë më lotojnë dhe drita është shuar,
Dua që të vdes, por zemra më rri zgjuar,
Ku do e gjej forcën të duroj kaq shume,
Pse kjo jetë po m’kthehet në vuajte pa fund.

Më verboi dashuria, dhe asgjë më s’shoh
Në vatrën e brengës, veten dot më se ngroh,
Më jane prerë forcat, asgjë më s’besoj,.
Kjo vetmi e shkretë shpirtin ma robëroj.

Dua të iki larg, në hapësirë,
Dua veç 1-her të marr frymë i lirë,
Dua të largohem, të shkoj në një bot të qetë,
Ku të mos ket intriga, po ëngjëj me fletë.

Nuk dua tu flas , vetëm ti shikoj,
Dua tjetër botë, kësaj më si besoj,
Dua të iki larg, atje ku mund ta shpreh dashurinë,
Këtu u zhgënjeva, mbase atje do të jetë më mirë.

Vec dicka o zemra e zemrës sime,.
Ti ishe dhe do mbetesh shënimi i jetës sime,.

PoeziShqip.com is an archive of albanian poems. Each day, we bring you a new poem from new books, magazines, and journals. Poems are chosen from the work of a wide variety of poets published or translated in the English and Albanian language. Our most eminent poets are represented in the selections, but also poets who are less well known. The daily poem is selected for its literary quality and to provide you with a window on a very broad range of poems offered annually by publishers large and small. Included with each poem is information about the poet and the poem's source. Our purpose is to make it easier for people to find poets and poetry they like and to help publishers bring news of their books, magazines, and journals to more people. If this is your first visit to PoeziShqip.com, let us welcome you with poems.