Category Archives: Poezi Dashurie
Lamtumire
Ne funeralin tend, nuk munda te vi
te derdh mbi arkivol, lotet si shi!
As te fundit puthje, nuk t’a dhashe dot
te prekja me buze, ballin tend te ftohte!
Ne rugetim te fundit, dot s’te percolla
as edhe nje grusht me dhe mbi varr s’e hodha,
Por qava e vetme, une me ngasherim
Lamtumire perjete, o i shtrenjti im!
(heta)
Je shum larg
Shoh detin e kalter dhe dielin plot shkelqim
e zhytyr ne mendime mbyll syte me trishtim
e ne nje cast te bukur ndjej parfumin tend
shoh po ti sje dhe dhimbja ze prape vend.
Dhe aty kuptoj qe ti je mjaft larg
dhe lotet ne sy gati me behen varg,
dhe veten e ndjej si i burgosuri yt
zinxhiri qe me ke vene per cudi sme mbyt.
Unik
Thjesht unik ti je në shpirt,
folezë e zemrës, më e bukur,
lëndinë me trëndafila celur,
pejsazh, që ç’lodhet shpirti i etur…
Me buzëqeshje shërove zemrën,
me shikimin, mbolle dashurinë,
U bëre lëndina më e bukur,
ku vallëzoj e fluturoj si flutur…
Je unik e do mbetesh ne përjetësi,
ndjenjat e pastra mos i merr për dobësi,
dhe se ndonjëherë të ngjaj si fëmijë
shpirti është tretur, në hire dashurie!!!
Per ty shpirt
Per ty i teri do te tretem
dhe ne dileme shpirtin do ve
Se pa Ty s’e dua jeten
Se pa Ty, s’ka vler asgje.
Dhe ashtu i kryqezuar
Ty perjete do te pres
Vec nje her te t’mbaj ne duar
dhe pastaj moj l’e te vdes.
Kujtim i skalitur
Kërkoj të gjej rrugëdalje, nga kujtimi yt
N’ato orë të vona kur të sjell ndërmënd,
Gjumi më merr forcën, e me të dhe sytë
Të gjtha vijnë e ikin përveç kujtimit tënd!
Çdo gjë është kalimtare këu në botën time
Si asgjë ”e bukur” nuk mbet në t’njëjtin vënd,
Koha që ka ikur gjithmonë do mbartë kujtime
Por asgjë e dashur s’i ngjan kujtimit tënd.
Lamtumire
Në vorbullën e jetës së shkurtë
Kur ndjenjat ngatërrohen
Trupi noton
Shpirti vuan
Kërkoj dorën e mirësisë
Fjalët ngushlluese.
Ajo në stilin e saj ekstravagant
Ofrohet kërkon shoqëri
Shpreh mirëseardhje dhe ngadal më fton.