Tag Archives: poezi
Po ku ka?
M’thuaj, ku ka, me duar të nenës,
Me at gazin, plot magji?
Kush te thotë, gjithë me shendet,
Kur kollitesh, a teshti?
Kush te lanë me duar te arta?
Kush te krehë, e ledhaton?
Kush ti thotë fjalët më të arta,
Që veç nëna, i sajon?
Dasma
Motra, vllezer,
si kurora,
po na vijnë dora, dora,
Per pushim nga diaspora,
Ju rrahë zemra, bumë, e bamë
Sa gëzim ne zemër, kanë,
se kanë ardhe n’trojet etnike
ktu ku kndohet, kënga shqipe!
Fjalë e lirë
Fjalë e lirë është, si puhizë,
fllad i lehtë, që të përshkon,
Gojë më gojë, shëtit me vlerë
”Lum si ai që e kupton.
Fjalë e lirë, e dlirë, si fëmija
Kur buzëqesh, e kur gëzon,
Është e butë, si djalëria
Qe çdo zemër e gëzon.
Q’ka me u thanë?
Vështirë me e lanë, pa e pyet veten!
Pse me ne, kështu po ndodhë?
në interes e vemi” sedrën”,
Thua askush, nuk di me folë!
Q ‘ka me u thanë kreshtave tona?
Për ketë rrugë ku jemi nisë,
janë ba bashkë, Drini e Valbona,
po ne pse, me u nda dyshë?
Mbi këto kreshta, e këto male,
kem be “nam në histori”,
“Epitafet përmbi varre,
breza me brez, na mbajnë dëshmi!
O sot, o kurrë!
Kur kushtrimi lëshoi za,
kokë me kokë, bashkë na ka ba
U bamë bashkë ne log t’rimërisë,
me i gëzu, ditës t’lirisë!
Shpejt harruem, vitet e randa,
per shumë vjet, na mbajtën n’pranga,
Sot, a kurrrë, mirë me kuptue,
nga jem nisë, ku jem tuj shkue?