Dasma
Motra, vllezer,
si kurora,
po na vijnë dora, dora,
Per pushim nga diaspora,
Ju rrahë zemra, bumë, e bamë
Sa gëzim ne zemër, kanë,
se kanë ardhe n’trojet etnike
ktu ku kndohet, kënga shqipe!
Ta them troç
Do ta them, unë fjalën time,
edhe nëse, n’varrë me shpije,
êshtë e keqe, për shemtim.
Për shumë bijë”të kësaj shoqërije!
E n’me qaftë, ai lumi i bardhë?
Perse qeshin, shushurasin?
Jam ithtarë, i fjalës t’mbarë,
nuk mbajnë t’drejtën, të më ngasin?
Per ty, atdhe
Po kush m’banë me u n’di krenar?
Kush më ndritë porsi “fanar”,
Kush ma banë ditën të lehtë?
Kush më banë të “flijë” i qetë?
Tek ty i kam, trojet “gjyshnore”, ballëlarta, e “hyjnore”,
Tek ato “pllajat prrallore”,
“Zura hapin, e pashë rrezën,
mësova fjalën, edhe besën.
Fjalë e lirë
Fjalë e lirë është, si puhizë,
fllad i lehtë, që të përshkon,
Gojë më gojë, shëtit me vlerë
”Lum si ai që e kupton.
Fjalë e lirë, e dlirë, si fëmija
Kur buzëqesh, e kur gëzon,
Është e butë, si djalëria
Qe çdo zemër e gëzon.
Q’ka me u thanë?
Vështirë me e lanë, pa e pyet veten!
Pse me ne, kështu po ndodhë?
në interes e vemi” sedrën”,
Thua askush, nuk di me folë!
Q ‘ka me u thanë kreshtave tona?
Për ketë rrugë ku jemi nisë,
janë ba bashkë, Drini e Valbona,
po ne pse, me u nda dyshë?
Mbi këto kreshta, e këto male,
kem be “nam në histori”,
“Epitafet përmbi varre,
breza me brez, na mbajnë dëshmi!