Përse dashuria jonë mbeti në mes?
Përse dashuria jonë mbeti në mes,
Kur mezi prisje të thoshe mirëmëngjes?
Ç’u bënë ato fjalët e bukura, ku vane?
Apo s’ishin te sinqerta, e era i shpërndan.
Motrushe, nuk mund t’i thuhen gjithkujt
Fjalët nga zemra kush t’i ka lëkundur kush
Apo tekat e tua nga shpirtin ta fshinë,
E miqësinë tonë e hodhe në prapashpinë.
Me dy fjalë
Ashtu në ftohtësi, afrohet dimri,
Me të njëjtën ”pallto”, si përherë,
E me ”këpucët” gjysëm hapur,
Pret të shkosh, gjer në pranverë!
Numëron hapat i lodhur
Ik këndej e ik andej,
Mijëra herë “aty” i ndodhur,
Edhe kurrë s’shkove më tej.
MIkja ime
Kam perla që më ndriçojnë,
e më lidhin me shumë miqësi,
Po perla ime më e veçantë,
Je ti që më fal vetëm mirësi.
Modeste je, e fjale pakë,
Po kur flet, fjala ngjit tek ti,
Je mrekullia e tetë përqark
Ku shpirti im gjen qetësi.
Oaz në shkretëtirë
Shumë herë ndjehem i vetmuar,
Si oaz në shkretëtirë,
Nga grumbuj rëre i rrethuar,
Rob nën diellin pa mëshirë!
Shpirt’ i ngelur vetëm mure,
Zbrazur krejt nga orendi’,
Temë abstrakte e një pikture,
Që në sfond ka ngjyrën gri!