Tag Archives: poezi
E mora udhen nene!
E mora udhën, nënë
Udhë me gur, e larë me gjak.
Shpirtvrarë, i pangrënë,
Me zemrën thyer që djeg flak.
Të lashë tek porta me duar kryq
Me sytë përlotur… E uruar!
E mora udhën, i vetëm qyq.
Dhe ti më shihje… E bekuar!
Një gur nga muri e mbajta në gji,
Dhe një copëz nga shamia e saj.
Gurin ku të qëndroj ta hedh çati,
Me shaminë të fshij lotë kur shpërthej në vaj!
Flutura ne zemren time
Më duket bota më e bukur
Kur prezencen tënde ndjej,
Ç’të të bëj që je një flutur,
Herë të humb e herë të gjej!
Gjatë e gjerë e shtriva zemrën
E bëra fushë me lule plot,
Kurthe ngrita për ty flutur
Por ç’e do, s’të kapa dot!
Lere zemren te flase
Te mendoj nga larg plot mall
Sepse ti shume larg ke shkuar
Shpirt, a je lodhur valle?!
Per mua vall a ke menduar?!
Un jam lodhur shpirti im
Jam lodhur me k’te jete mizore
Qe me vrau lumturine
edhe endrrat feminore.
Ti meriton me te madhen dashuri
Ti, që na sjell nga trupi yt në jetë,
Ti, që na fal dashuri të vërtetë,
Ti, që me gjakun tënd na mëkon,
Ti, që ninullat e ëmbla na këndon…
Ti që na rrit me shumë mundime,
Ti që na fal gjithmonë veç gëzime,
Ti që je kryefjala e së vërtetës,
Ti që je burim i pashterur i jetës…
Ti, që je vazhdimësia në këtë jetë,
Ti, që fal dashuri pa asnjë interes,
Ti, që rruzullit tokësor i jep dritë,
Ti, që më shumë se veten do fëmijtë…
Ti meriton më të madhen dashuri,
më të madhin nderim nga çdo njeri,
O e shtrenjta ime, si perëndeshë,
Fëmijë për ty gjithmonë do të mbes..
Lamtumire
Ne funeralin tend, nuk munda te vi
te derdh mbi arkivol, lotet si shi!
As te fundit puthje, nuk t’a dhashe dot
te prekja me buze, ballin tend te ftohte!
Ne rugetim te fundit, dot s’te percolla
as edhe nje grusht me dhe mbi varr s’e hodha,
Por qava e vetme, une me ngasherim
Lamtumire perjete, o i shtrenjti im!
(heta)
Nena Ime
Vitet kalojne por nenen se harrojme,
Zemer e embel me dashuri,
Qe mbjell vec paqe e dashuri,
Je ti o nena ime je ti.
Zeri yt i embel,
Thell ne mua buron,
Dashurine tende,
Cdo femije e deshiron.