Tag Archives: poezi shqip
S’jam e zonja
Hera heres ,me shfaqen dy sy ne qiell.
Dy sy ,te cilter, te dashur ,te larget,
dy sy ,qe dua ti kem ,gjithemone afer.
Me shfaqen ,ne sekonden e fundit te shpreses,
ne dimerimet e mia ,te gjata,
ne shkretetiren e fundit te pritjes
aty,mbi humnere,mbi pragje hatarash.
Ne te gjitha fundet e shpreses,me dalin perpara,
ata sy dhe me shohin ne sy,
te me shmangin nga cdo cperqendrim
Kurorezimi
Nëse një ditë hapat e ëndërrave tuaja
rastisht do të sjellin
poshtë shtëpisë së zemrës sime
e zemra jote plagë aty do të ndalet për një çast,
atje,
mes erës së luleve në botën e zemrës sime
që troket butësisht për të qenë së bashku qoftë dhe për një çast,
për një psherëtimë, për një rrahje zemre,
kokën mbështetur mbi gjoksin tim,
buzët e mia mbi ballin tënd
Mësuesin tim
Mësuesin tim
Unë shumë e dua,
Pas prindërve të mi,
Më e shtrejnta për mua.
Për gjëra të bukura,
Gjithmonë na mëson,
Kur i kryejmë detyrat,
Na përkëdhel dhe ledhaton.
Mesuesin tim
Kurrë s’do ta harroj,
Ndër vjersha dhe tregime,
Unë do ta kujtoj.
Enderr parajse
Mbrëmë gjatë një shiu
të zgjatur netëve me radhë,
pashë një ëndërr të kundërt
me këqësimin e motit.
Sikur agoi papritur
një mëngjes parajse i bardhë
dhe u zgjova gazmor
te mrekullia hyjnore e zotit…
Pse Allahun e harove
A s’më thua o njeri
Pse Allahun e harrove
Pse nuk shkove rrugës së Tij
Por shejtanin e pasove.
Pse harrove amanetin
Në ezel që ia ke dhënë
Pse ti ike prej rahmetit
U mashtrove me dynjanë.
Pse s’u ndale me mendue
Se n’këtë botë je udhëtarë
A harrove o i mjerë
Para Zotit që ke me dalë.
Në këtë botë ti veç punove
Pa mendue se ke me vdekë
Fjalët e Zotit i harrove
Se n’dhe trupi ka me t’u tret
Po ti dije ore vëlla
Për pendim kurrë nuk është vonë
Me lot në sy gjithë duke qarë
Ktheju Zotit mëshirëplotë
Fytyrën tënde ti ndriçoje
Me namaz dhe ibadet
Jetën me Kur’an kaloje
T’jesh i lumtur në Ahiret.
Luga ime legjendare
Qëkur ngjita moshën për armë,
deri tani vonë, kur jetës i zbres,
isha dhe mbeta përjetësisht ushtar,
me lugën time legjendare në brez.
Luftëtar garde i Batos së lashtë,
pas çdo beteje të fituar me gjak,
lugën e uritur kruaja në trastë,
por nuk u ngjesha kurrë në bark.
Roje i Pirros burrëror të Epirit,
përpara goditjes në kokë me tullë,
lugën e futja në torbën prej liri,
një herë në ditë te gaveta me qull.