Tag Archives: poezi shqip
Pranë varrit të trimit
Te varri i trimit, mbinë shumë lulëkuqe,
“Sa hijeshi, ka ra në ate vend”,
Vijnë e përulen, në grupe, grupe,
Plotë bijë, e bija, zgjatur në rend.
Nenën e trimit, se njeh nga lotët,
Nëse ke nderin për me takuar,
Ajo ka fjalë, për trima te zotët,
Që për ketë vend, shume kanë luftuar.
Te varri trimit, lind “krenaria”,
Që e kem pas, shekuj me radhë,
Që nga Skënderi, plote bijë e bija,
Kemi shumë trima, me to me u çmallë!
Poezi nga: Sahit Shala
Na Ishe
Na ishe ëndërr, si “malli me t’pa”,
Shpërthenim në vaj, një fjalë me ndie!
Nga “valë e radios, kur vinte ai za”,
Ish zëri memës, zë Shqipërie!
Çuna e goca, na rrihte zemra,
Kur babë, a gjyshi flisnin për ty,
Ato i nxirrnin, ma të bukurat emra,
Gjithmonë tujë fole, vetëm për ty!
Poezi Për Kombëtaren – Djemt e Shqipes
Kush na hodhi, ballin lartë!
I dha shqipes ngjyrë te artë?
Ne këto ngjyrat ”kuq e zi”,
I kem pas gjithë, për lakmi.
Kush na ban me puq tokën?
Bijtë e shqipes, nënëlokes.
Krahë për krahë, nëpeë fitore.
Si shqiponja madhështore!
Vera
Ka tre stinë, që po të presim,
Të na mbledhësh tok më tok,
Nga çdo kënd, ku “flitet bukur”,
Na banë bashkë ti, kokë me kokë.
Ikim bashkë, ku është freskia,
Shokë e miqtë, në breza e breza,
Për një vit na “këput mërzia”,
Tash gëzon, gjyshi, nipi e mbesa.
Trishtimi i jetës për dikë
Kur je vetëm,
ndihesh e zemëruar,
Kur je me të tjerët,
ndihesh e hutuar.
Se jeta pa dikë,
kuptim s’mund të ketë,
Se jeta pa dikë,
nuk është jetë.
Ti nuk fle pa mua
Ti nënë gjatë natës s’fle dot pa mua,
s’të vë faj, kur vij qëndroj vetëm pak,
aq pak sa, mbetesh sërish përmalluar,
dhe pse s’ma thua, syrit çel një flakë
Ah kjo pleqëri, në palcë të ka munduar,
por dashurinë për mua s’ta ka fikur dot,
e netëve, kur qepallat e tua flenë rënduar,
sa herë për mua, ke qarë e derdhur lot.
Lermë nënë, ta puth synë e shqetësuar!
Se kur une të iki,ankthi syrin te pushton,
ti flake shqetësimin, si rrobë të vjetëruar,
kur malli të djegi, puthja ime të puthëron.