Nënës sime
Kaq shumë kisha për të të thënë
Po mbeta larg e larg mërguar
Në këto ditë, e dashur Nënë,
Më mirë ti më ke kuptuar.
Për ty dhuratën kam menduar
Edhe punuar gjat’ e gjatë,
Porse më mbet këtu, në duar.
Ti mbylle sytë këtë natë.
Por ndjej se, duke e lexuar,
Më zbutet dhimbje e kësaj zije.
Mirësia jote e patreguar
Më lidh me ty me mija fije.
Edhe çdo natë e njëjta ëndërr
Në ëndërr ti më rri kaq larg
Si më rreh zemra, ta dish!
O Nënë, Nënë, vallë s’di
Tek unë si të vish?
E njëjta ëndërr net për net!
Si më rreh zemra, ta dish!
O Nënë, Nënë, përse nuk do
Këtu, tek unë, të vish?
E ridashuruar
Ti me telefonon,
Pas kaq vitesh,
Interesohesh per mua,
Qesh si dikur,
Trishtimi, merzia,
Tani jane tretur,
Gjithcka e humbur,
Serish e rigjetur,
Gjithcka e harruar,
Serish e kujtuar,
Gjithe dashuria,
E ridashuruar.
Në mundsh
Në mundsh ta ruash arsyen kur bota humbet fillin
E fajin ty ta hedh – dhe vetes ti besosh,
Sa herë të dyshojnë e s’të përfillin,
Por edhe dyshimet drejtë t’i gjykosh.
Në munsh të rrish në pritje, në pritje pa u lodhur,
A, kur të urrejnë, urrejtje mos të ushqesh
Madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur
Me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh.
Mengjesi
Ne mengjes u zgjova me parafytirimin tend,
Papritmas nje lot nga syte me ra,
Befas ndjeva shum mall per ty,
Ne ate moment e kuptova,
Qe te dashuroj deri ne pafundesi…
Do të vdes për ty
Do të vdes për ty
Askush sdo ta kuptoj
Që në jetën tende
Unë nuk ekzistoj…
Në këtë botë deshta
Që i lumtur të jem
Në duart e mia
Vetëm ty të të kem…
Sa është numri i këmishës sime
Kjo kafkë e thyer
Dhe kjo dorë
Të kujt janë këto gjymtyrë
Në këtë ekspozitë njerëzish.
Po sytë
Që më shikojnë me mallëngjim
Çfarë mendojnë
Për prejardhjen time.
O ju lutem njerëz
Merreni vetën pak me të mirë
Një ditë
Druaj që nuk shkon larg
Do të pendoheni.