Pse Allahun e harove
A s’më thua o njeri
Pse Allahun e harrove
Pse nuk shkove rrugës së Tij
Por shejtanin e pasove.
Pse harrove amanetin
Në ezel që ia ke dhënë
Pse ti ike prej rahmetit
U mashtrove me dynjanë.
Pse s’u ndale me mendue
Se n’këtë botë je udhëtarë
A harrove o i mjerë
Para Zotit që ke me dalë.
Në këtë botë ti veç punove
Pa mendue se ke me vdekë
Fjalët e Zotit i harrove
Se n’dhe trupi ka me t’u tret
Po ti dije ore vëlla
Për pendim kurrë nuk është vonë
Me lot në sy gjithë duke qarë
Ktheju Zotit mëshirëplotë
Fytyrën tënde ti ndriçoje
Me namaz dhe ibadet
Jetën me Kur’an kaloje
T’jesh i lumtur në Ahiret.
Luga ime legjendare
Qëkur ngjita moshën për armë,
deri tani vonë, kur jetës i zbres,
isha dhe mbeta përjetësisht ushtar,
me lugën time legjendare në brez.
Luftëtar garde i Batos së lashtë,
pas çdo beteje të fituar me gjak,
lugën e uritur kruaja në trastë,
por nuk u ngjesha kurrë në bark.
Roje i Pirros burrëror të Epirit,
përpara goditjes në kokë me tullë,
lugën e futja në torbën prej liri,
një herë në ditë te gaveta me qull.
Mësuesja Ime
Mësuesen e dashur,
Unë shumë e dua,
Pas prindërve të mi,
Më e shtrejnta për mua.
Për gjëra të bukura,
Gjithmonë na mëson,
Kur i kryejmë detyrat,
Na përkëdhel dhe ledhaton.
Mësuesen time,
Kurrë s’do ta harroj,
Ndër vjersha dhe tregime,
Unë do ta kujtoj.
Pa fjale
Mbetem pa fjalë,
kur zhytem në mendime të thella,
e vështrimet nguliten diku,
kur sytë shohin realitetin
imagjinojnë diçka tjetër
e shikojnë përtej largësive!
Po, mbetem pa fjalë,
kur ndryshe flet zëri i brendësisë,
se imagjinata mbetet imagjinatë
e realiteti ky që është,
realitet që më bën të flas.
Poeme nga Ali Asllani – Hanko Halla
“HANKO HALLA”
Pjesa e parë
I
Halla ka marr’ mashën, urat po i shkrep
edhe merr e jep,
trungu i ullirit digjet me gazep,
digjet mala-mala, sidomos bujashka;
në dimër, moj motër, zjarri shum’ u dashka!
Dhe, i lumtë goja kush e tha më par’
xhan e shpirt, o burrë, xhan e shpirt, o zjarr!
Buk’ të that’ në sofër, buk’ dhe asgjë tjatër,
po agai sa malet edhe zjarr në vatër!
Lamtumire
Mbeti e vetme, pa nënë,
Dashurinë e saj nuk e shijoi,
As këngët e djepit nuk i dëgjoi,
As më të bukurat melodi,
Që dalin nga goja e një mëme
Me të cilat rritet një fëmijë.
Pranë djepit nuk ndodhej,
Ajo që i dha dritën, ajo që i fali jetën,
Të cilës, pa fjalë, i mungonte,
Dashuria e ngrohtë e një mëme
Që në shqetësime ta qetësonte.