Vetmi
E vetme mes katër muresh jam
duke lexuar vargjet e tua,
Lotët su kristal, nduar ende kam
një dhimbje, një brengë shtrëngohet në mua.
E përhumbur mes kujtimesh
si zogjt marrin shtegëtim,
Bashkë me erën në mes ëndjesh
për tek ty marrin fluturim.
Eh…vetmi e mërguar
më mbërthen e kaplon ti,
Mes kujtimesh e harruar
në pedistal unë edhe ti .
Dhe mendimet papritur shuhen
rrëzuar si gjethet në vjeshtë,
Pranvera dhe lulet më s më duhen
kur tek unë veç Dimër do të ketë .