Telat e violines se thyer
U thyen telat e violines se vjeter
e notat muzikore pentagramat braktisen,
zemra po rrihte si te ishte nje tjeter
kur zhurmat e violnes se thyer nisen.
Sa zhurme e tmerrshme ishte ajo
dukej sikur telat qanin heshur,
peshperisnin me eren fjalen ‘harro’
ne melodine e zhurmes se parreshtur.
Sa shume me vrisnin lotet e tyre
e qara peshperitse e mekur,
me dukej vetja si para nje pasqyre
e thyer, e coptuar, e vdekur.
Violina me telat e thyer
rreshqiti ne lumin e qete,
e mbeti harruar e fyer
mes dallgeve qe rridhnin lehte-lehte.
E pyeta veten menduar
si humbi kjo melodi e vyer,
pergjigjia ishte harruar
ne telat e violines se thyer.