Liqeni

Kështu, gjithmonë shtytur, ndër brigjet e mërgimit,
Në natën e përjetë, tërhequr pa rikthim,
S’ do mundim, veç një dite, në oqean t’ amshimit
Të ndalim për pushim?

Liqen! shtegëtimin viti porsa e ka mbaruar,
Pranë valëve të shtrenjta q’ ajo do kish parë,
Vështro! po vi e ulem n’ at gurin, i vetmuar,
Ku ulur e ke parë!

Kështu ti po gjëmoje nën shkëmb thellë shumë
Kështu mbi anët copë thërmuar të vështrova
Përplaste kështu era tallazet shkumbë – shkumbë
Mbi këmbët q’ adhurova

Një natë të kujtohet? Vozitnim ne të heshtur,
Ndër qieje dhe mbi dallge ndigjohej misterioze,
Një zhurmë e një lopate që rrihte e parreshtur
Mbi valët melodioze.

Pa pritmas ranë tinguj që s’ishin ndjerë në botë,
Dhe bregu i magjepsur i ktheu valë – valë,
Dhe dallga vuri veshin, dhe zëri magjiplotë
Lëshoi këto fjalë.

“O kohë! ndërprite vrapin; ju ore të hareshme,
Ndërpritni vrrullin’ e shpejtë:
Na leni të shijojmë gëzimet e rrufeshme
Të ditës më të shtrenjtë!

“Oh, sa të mjerë në botë luten të gjunjëzuar,
Kalo për to kalo;
Dhe merr me ditët e tyre çdo brengë të helmuar;
Të lumturit harro.

“Më kot kërkoj akoma edhe një çast gëzimi,
Koha shket revan;
I them ahere mbrëmjes: Ngadalë, por agimi
Ja naten e shpërndan.

Shpejt të dashurojmë! Në orën kalimtare,
Në ngutje t’ argëtojmë!
Njeriu s’ka ku çlodhet, dhe koha s’qëndron fare;
Rreshqet dhe ne kalojmë!

O kohë ësht’ e drejtë që orët e haresë,
Të dashurisë që derdhin lumej me lumturi,
T’ na shkasin nëpër duar po me – atë rrëmbesë
Si çasti më i zi?

Po si! s’do mundim vallë të lejmë veç një gjurmë?
Po si! përjetë kaluam! u humbëm si moskurre?
Kjo kohë që na i fali, kjo kohë që tret pa zhurmë,
S’ do na i kthej më kurrë?

Përjetësi, o hiç, e shkuar, të errta hone,
çfar bëni m’ ato ditë që juve i gëlltitni?
Oh, folni: a do na i ktheni përmallëngjimet tona
Që juve i grabitni?

Liqen! shkëmbij e shpella! o pyll i errësuar!
Që koha ju përtrinë, ju ruan pa kursim,
I ruani k’saj mbrëmje natyr’ e mrekulluar,
Të paktën një kujtim!

Kujtimi le të mbes në prehje – e suferinë,
Liqen, te pamja yte e brigjeve në gaz,
Edhe në t’ errta pisha, ndër shkrepe e në rrepinë
Që varen mbi tallaz!

Të mbesi në zefirin që dridhet e kalon,
Në zhurmërin’ e brigjeve nga brigjet përsëritur;
Në hënën ball’ argjendë, kudo që të ndriçon
Me rreze hije ndritur!

Dhe era q’ oshëtiu, kallamat që rënkuan,
Dhe ajri yt i mermë aromë e parfumuar,
Të gjithë sa – u nuhaten, u pan’ e-u ndëgjuan,
Të thonë kan’ dashuruar!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

PoeziShqip.com is an archive of albanian poems. Each day, we bring you a new poem from new books, magazines, and journals. Poems are chosen from the work of a wide variety of poets published or translated in the English and Albanian language. Our most eminent poets are represented in the selections, but also poets who are less well known. The daily poem is selected for its literary quality and to provide you with a window on a very broad range of poems offered annually by publishers large and small. Included with each poem is information about the poet and the poem's source. Our purpose is to make it easier for people to find poets and poetry they like and to help publishers bring news of their books, magazines, and journals to more people. If this is your first visit to PoeziShqip.com, let us welcome you with poems.