Pak edhe keshtu

Kështu qënkemi gatuar
Duam dikë t’na udhëheq
Edhe zgjedhim të nxituar
Një njeri si ne, për dreq.

I gjejmë vend mbi kokat tona
Fatin tonë e lëmë të marr
Si të vësh dy degë të njoma
Në trung-shprese, që është tharë.

Sa të zgjuar, sa të shkathët
Në gjithësi, të dytë nuk ka
Këtej të majtë andej të djathtët
E ndajmë botën në dy krah’. (more…)

Shpirt nostalgjik

Ra dhe ylli, ai, i fundit,
Edhe qielli mbet’ i zi,
Në të kundërt rrjedh’ e lumit,
Në të kundërt edhe ti!

Dhe dëshira rri pranë brengës,
Edhe brenga një dëshirë,
Eshtë një “ah”, në krah të erës,
Që përhapet n’errësirë! (more…)

Enderr

Ne enderr me ty isha mbreme
imagjinata fluturoi,
malli afshi e pasioni
nje dridherime tek ty me coi.

Krahe hapur po me prisje ti
e marrosur aty u hodha une,
me mbeshtolle ashtu fort fort
aq sa nuk levizja dot.

Buzet nje e puthur m’i rrembeu
te embla mjalte ishin ato,
nga vendi m’u duk sikur zemra kerceu
nga syte me dolen ca pika lot.

Isha si zana ne perralle
dhe prane meje nje princ i kalter,
kur syte i hapa e shoh perreth
sa keq me erdhi, kish qene vec enderr.

Nje mije e nje net

Njëmijë e një netë, të prita të vije,
Të ishim të dy, përherë përqafuar,
Të ti puthja buzkat, me të veçantën shije,
Gjithmonë të të kisha, në të miat duar.

Ti erdhe s’më gënjeve, e mbajte premtimin,
Njëmijë e një netë, më prite dhe ti,
Të lumtur, të qeshur, ne bashkë e bëjmë zgjimin,
Dy zemra forrt lidhur për një dashuri.

Të doja, më doje dhe ja u bashkuam,
E lidhëm dashurinë, të zgjasë përjetë,
Një brengë e kam, që tashmë e kaluam,
Pse na shkuan kot, Njëmijë e një netë?!

Absurde

Nisi kjo ditë e përmalluar,
Shpirti mendimet i kthen në varg,
Njerëz pa fund të dashuruar,
Disa të ngjitur, të tjerë nga larg.

Disa të ngjitur, të tjerë të ndarë,
Me lotë disa. Disa të qeshur,
‘’Njerëz të qeshur e të qarë’’
Kjo jetë kështu na ka përleshur!

Nisi kjo ditë si gjithë të tjerat,
Realitet edhe përrallë,
Njerëzit gjithmonë do dashurohen,
Disa së bashku, të tjerë në mall.

E mora udhen nene!

E mora udhën, nënë
Udhë me gur, e larë me gjak.
Shpirtvrarë, i pangrënë,
Me zemrën thyer që djeg flak.

Të lashë tek porta me duar kryq
Me sytë përlotur… E uruar!
E mora udhën, i vetëm qyq.
Dhe ti më shihje… E bekuar!

Një gur nga muri e mbajta në gji,
Dhe një copëz nga shamia e saj.
Gurin ku të qëndroj ta hedh çati,
Me shaminë të fshij lotë kur shpërthej në vaj!